qapının qarşısında dayandı.Humayın bütün bədənini titrəmə tutdu.
-Bu ev...-sözünün davamını gətirə bilmədi.
Oqtay ona soyuq baxışlarla baxıb başını tərpətdi.
-İlahi!-az səslə deyib gözlərini bərk yumdu.
-Əgər istəyirsinizsə, girməyin.
-Yox!-kəskin şəkildə deyib gözlərini açdı.-Girəcəyəm...O, hələ də bu evdədir?
-Bəli,-deyib cibindən açar çıxartdı.-Amma sizə xəbərdarlıq etməliyəm ki, onun yaddaş pozğunluğu var.
Humay eşitdiklərindən dolayı daha bir şoka girdi.Bərəlmiş gözlərlə Oqtaya baxdı.Oqtay qapını açıb onu içəri buraxdı.
Humay evə girdi.Hər şey necə var idi, eləcə də qalmışdı.Zala baxdı.İçəri girməyə çəkindi.Qurumuş dodaqlarını yaladı.Dərindən nəfəs alıb zala keçdi.Divanda gənc, amma solmuş qız dizlərini qucaqlayıb əyləşmişdi.Gözlərini döşəməyə dikib donuq və sönük ifadə ilə baxırdı.
-Aygün?!-Humay yalnız bunu deyə bildi.
-Hmm?!-Aygün səsə başını qaldırıb ona baxdı.-Humay, sən də gəldin?! Niyə gəldin? Məni niyə görmək istəyirsən?
Aygününü key kimi danışığı Humayın qəlbini parçaladı.Cəld addımlarla gəlib Humayın yanında əyləşdi.Göz yaşları süzülməyə başladı.
-Aygün...Kim?...Kim səni bu hala salıb?
Aygün isə ona baxı heç nə demədi.Çənəsini dizlərinin üstünə qoyub baxışlarını döşəməyə zillədi.
Oqtayın zala girməsi ilə Aygünün üzündə təbəssüm yarandı.Uşaq kimi qalxıb qaçaraq onun boynun satıldı.Humay gözləri yaşlı onlara baxdı.Oqtay soyuq hərəkətlə onu özündən uzaqlaşdırıb dedi:
-Aygün,Humay xanıma hər şeyi danış!
-Nəyi?-anlaşılmaz baxışlarla ona baxdı.-Mən nəyi ona danışmalıyam ki?
-Hər şeyi!!!-Soyuq və kəskin deyib Humaya baxdı.
Humay ayağa qalxıb onlara tərəf gəldi.
-Aygün, sən nəyi bilirsən?
-Çox şeyi...Qədir müəllimin bütün planlarını...Səlim əminin ölümünü...
Humay böyümüş gözlərlə əvvəlcə Aygünə, sonra Oqtaya baxdı.
-Yəni?!
-Yənisi yoxdur, Humaycım,-deyib güıümsündü.
Oqtayın yanağına öpücük qondarıb yataq otağına keçdi.Humay təlaşla onun ardınca getmək istəyəndə Oqtay onun qolundan tutdu.
-Humay xanım, rahat buraxın.Mən sizə hər