a özümü koma vəziyyətində tapdım...Üzüm tamamilə sarğı içində idi...
Humay hər bir sözü eşitdikcə ixtiyarsız olaraq gözlərindən yaş damcılayırdı.
-Həkimlər mənə bildirdilər ki, üzüm tamamilə yanıb...Səlim əmi həkimlərə nə qədər yalvarsa da, heç bir nəticə olmamışdı...Həkimlər ona bildirmişdilər ki, mənim üzüm təkcə yanmayıb, eyni zamanda ağır çapıqlarla örtülüb...Səlim əmi məni xaricə aparmaq istəyirdi...Amma...
-Amma?...Amma nə?!
-Faydası olmayacaqdır onsuz da...Bunu hamı başa düşürdü...Mənim komada yatdığım 3 ay əlimdəki son imkanlarımı da almışdı...
-Bəs onda niyə 7 il səssizliyə çəkildiniz?
-Bilmirəm...İnsanlardan uzaq olmaq istədim...Amma sonra başa düşdüm ki,düzgün hərəkət etmirəm...
Humay artıq başa düşürdü ki, atası niyə özünü günahkar hesab edirdi.
-Humay!-tanış səs eşidildi.
Humay başını arxaya çevirəndə Nərgizi gördü.Nərgiz əsəbi idi.
-Nərgiz?!...Nə olub sənə?...Ay qız, səninləyəm!...
-Humay, yalvarıram, heç nə soruşma!
Humay ağzını açıb nəsə demək istəyəndə qarşıdan gələn maşşınını gördü.Təəccübləndi.
-Bu da sizin maşınınız, Humay xanım,-Oqtay dedi.
Maşından enən gənc oğlan açarları Humaya uzatdı. Humay böyümüş gözləri ilə gah ona, gah maşına, gah da Oqtaya baxırdı.
-Mən tapşırmışdım..O ki qaldı açarlara, Humay xanım, əlinizdən yerə düşürmüzdünüz...-Oqtay dedi.
-Nə?...Axı mən heç nə başa düşə bilmədim?!
-Çox sadə...Mən sizi maşından çıxardanda həyəcanlandığınızda açar yerə düşdü...Mən də Anara mesaj atdım ki, tez bir zamanda açarı götürsün...Amma görünür ki, işi varnış cənabın...
-Şeyy...Oqtay bəy, yanlış anlamayın, xahiş edirəm...Mən açarı götürüb maşına minib sürməyə başlayanda Qədir müəllim mənə zəng vurdu...Mən də əlacsız qalıb yubanmalı oldum...Hər kəsə dedim ki, bu maşın bir nəfər tanışımdır...
Humay Anarın qorxa-qorxa danışmasına gülümsədi.
-Yaxşı, gedə bilərsən...
-Baş üstə, Oqtay bəy,-deyib getmək istəyəndə Humay onun qolundan tutdu.
-Bu boyda yolu maşınla gəlmisən...
Anar onun nə demək istədiyini anladı.Gülümsünüb