illərdir ki, ailəmin xəyalı ilə yaşayırdım...İndi də birdən-birə belə həqiqətlə qarşılaşmaq məni məhv etdi elə bil ki...Atam məni satıbmış...Axı niyə,Oqtay?...Niyə?...Mənim günahım nə idi?...Anamın günahı nə idi?...
Fuad danışdıqca gözlərindən damlalar tökülürdü.Oqtay əlini onun boynuna qoyub özünə tərəf bərk sıxdı.
-Ağla, qardaşım...Ağla...Mən onszu da sənə kömək edə bilməyəcəm...Nə qədər istəyirsən ağla....
Fuad daha da bərk hönkürdü.Oqtay onu daha bərk sıxdı.
-Oqtay...Düzünü de...Bunu bilirdin?...
-Yox...Bugün öyrəndim...
-Bəs hardan bilirsən?
-Mən bir vaxtlar bu ailə ilə dostluq edirdim..Unutmusan deyəsən...
-Hə, indi yadıma düşdü,-deyib Oqtaydan aralandı.-Oqtay,bilirsən, sən əsl insansan!...Kaş ki mən də sənin kimi olaydım...
-Yox!-Oqtay bir anda daşa döndü.-Bir daha o sözü dilə gətirmə!...Eşidirsən?!..Bir daha o sözün dilə gətirmə!...
Oqtayın hkmlü səsindən Fuad bir az çəkinib udqundu.
-Sən təsəvvür edə bilməzsən ölümlə üz-üzə gəlmək nə deməkdir...Ölümün bütün ağırlığı sənin çiynində ikən yaşamaq nəymiş bilirəm...O hadisədən sonra içimdən çökdüm...Halbuki uşaq idim...O gecədə ölümü yaşadım mən... Halbuki gənc idim...İndi isə özümü yaşlanmış kimi gprürəm...Ona görə sənə deyirəm:Bir daha o sözü dilinə gətirmə!..Sən necə varsansa, elə qal!...Yalan danışmamaq nə deməkdir, bilmirsən...Bütün insanların sənə inanması nədir, bilmirsən...
Oqtay danışdıqca sanki özündə deyildi.Gözləri hədəqəsindən çıxmışdı.Birdən ani hərəkətlə diz çökdü.Fuad dəhşətə gəldi.Oqtayın qarşısında diz çöküb cəld soruşdu.
-Oqtay, nə oldu sənə?
-Fuad, mən belə həyat arzulamırdım...Arzulamırdım...
* * *
Nərgizi yola salandan sonra gəlib Sunayın yanında əyləşdi.Sunay hələ key kimi idi.Günay tez-tez xalasına su dolu stəkan uzadırdı.
-Səidə xanım, mətbəxə keçə bilərik?
-Əlbətt ki, Humay xanım..Bacı, mən heç yerə getmirəm...
Hər ikisi də mətbəxə keçdilər.
-Səidə xanım, bu-o idi?
Səidə duruxub qaldı.Donuq baxışlarla Humaya baxdı.
-Hə,-güc-bəla ilə deyə