ə bildi.
-Əminsiniz?
-Eynən Teymura oxşayır,-deyib ağlamağa başladı.
Humay ona yaxın gəlib qucaqladı.Səidə asta səslə ağlamağa başladı.Humayın gözləri dolmuşdu.Günay kənardan onlara baxıb səssizcə göz yaşı tökürdü.Humay əlini ona tərəf uzatdı.Günay onlar tərəfə gəlib dayandı.
-Qızım,mələyim mənim,-Səidə başını qaldırıb on abaxdı.-Gəl qollarımın arasına.
Səidə qızını ağuşuna alıb ağlama davam etdi.Humay onlara mane olmamaq üçün əlinin tərsi göz yaşlarını silib bağa çıxdı.Dərindən nəfəs aldı.Gözlərindən yaş durmadan axırdı.
-Qızım, arxadan mehriban və kədər dolu səsə eşidildi.
Humay arxaya çevrildi.Kərim baba gözləri dolu ona baxırdı.
-Kərim baba, yalvarıram, ağlama,-deyib onun boynuna sarıldı.
-Neyləyim, qızım? Mən də balalarımı itirmişəm...Mənim də canlm yanıb...İndi də birinin eyni acıları yaşaması məni təkrar məhv edir...
-Kərim baba, sən güclüsən...Sənin yerində başqa biri olsaydı, bu qədər ayaqda dura bilməzdi...
-Balam, əslində hər bir insan özlüyündə güclüdür...
Kərim baba bunları deyib üzünü qaralmaqda olan göyə tudu.Ay təzəcə doğurdu.
-Qızım, Oqtay güvən!...O,Fuada hərşeyi açıqlacaq...Mən bir baxışla hər şeyi başa düşdüm...Fuad həyatını Oqtaya borcludur...
* * *
Rəsul viskidən bir qurtum da edərək hirslə stəkanı divara çırpdı.Stəkan qırıq-qırıq olub döşəməyə töküldü.Yumruğunu divara vurdu.Səsə Kamal gəlib zala girdi.Oğlunu belə görəndə sanki ildırım vurdu.Onun çiynindən tutub divana əyləşdirdi.
-Bu nə haldır?-əsəblə soruşdu.
-Ata, mənə kömək etmək istəmirsənsə, əl çək məndən!
-İlahi!...Sən də içib sərxoş olmağa vaxt tapdım da!...Bu dəqiqə özünə gəl, ya da ki, mən səni özünə gətirəcəm,-hirslə deyib zalı tərk etdi.
-Aaaattttaaaaaaaa, -inildəyib dəli kimi gülməyə başladı.-Yoooooxxx...Mən elə belə qalacam...Humayım, hardasan sən? Niyə mənim yanımda deyilsən?...Axı o eybəcər sifətlidən nə tapmısan sən?...Yaraşıq məndə,ağıl məndə, pul məndə...Daha nə itəyirsən ki?...
Ayağa qalxmaq istəyəndə müvazinətini itirib divana yıxıldı.Təkrar dəli kimi