gülməyə başladı.Bu vaxt telefonu zəng çaldı.Bərəlmiş gözlərlə ətrafa baxıb səsin hardan gəldiyini axtarmaağa başladı.
-Bıyy...Bu nə səsdir belə, hmmm?!!...Ey, sən, orda mahnı oxumağı kəs!...Baş-beynim getdi rəsmən!...
Zəng isə çalışmaqda idi.Kamal iri addımlarla zala girdi.Gözləri hirsindən qızarmışdı.
-Bəlkə zəhrimaraqalmış telefona cavab verəsən?
-Telefon?!...həəə, mənim telefonumdur bu...Ehey, telefonum hardasan?...Eee, bezdim...Kəs səsini!...
Kamal oğlunun pencəyinin cibindən telefonu çıxardıb ekrana baxdı.
-Nərgizdir.
-Kim???...O da kimdir görəsən?!
-Rəsul, əsəblərimlə oynama!Al cavab ver!
-Yaxşıııı,-deyib zəngi qəbul etdi.-Alllloooooo?!
-Rəsul?!..Nə olub sənə?
-Heç...Bir balaca içmişəm..Vəssəlam!
-Off, Rəsul, ooff...Sən ağıllanmayacaqsan?
-Mən?Ağıllanmaq?..Ata, mən ağıllıyam?-soruşub dəli kimi gülməyə başladı.
-Ya Rəbbim!!!-Kamal əsəbi addımlarla zaldan çıxdı.
-Rəsul, səninləyəm!...Pff, yenə içmisən?
-Hə...
-Sən heç vaxt adam olmayacaqsan da!...Nə isə...Evdəsən deyəsən...
-Ev-də-yəm...Nə olub?
-Rəsul, bilirsən nə var?!...Get özünə güzgüdə bax!-deyib hirslə zəngi sonlandırdı.
Rəsul telefona baxıb dəli kimi gülməyə başladı.
-Mən artıq mən deyiləm...İki nəfər məni məndən alıb...Səhər hamı üçün bir cür açılmışdı.Humaygildə hamı səsizliyini qoruyurdu.Humay səhər yeməyini qəbul edəndə Səidədən soruşdu:
-Səidə xanım...
-Bəli,Humay xanım,-ağlamsınaraq dedi.
-Xahiş edirəm, əyləşin...
-Necə istəyirsiniz...-deyib əyləşdi.
-Bəs Günayla bacınız hardadırlar?
-Günayın praktikası var, Sunay isə...-dodaqları titrədi.-Sunay isə...-Göz yaşları getdikcə sürətlənirdi.
-Sakitləşin,-deyib su dolu stəkanı onun qarşısına çəkdi.-İçin.
Səidə titrək əli ilə sudan qurtum etdi.Göz yaşları dayanmaq bilmirdi.Humay ayağa qalxıb onun yanına gələrək bərk qucaqladı.
-Səidə xanım, xahiş edirəm, özünüzü ələ alın...Siz hamıya lazımsınız...
-Bacım...
-Səidə xanım, siz anamın adını daşıyırsınız...Sizə olan sevgimi və hörmətimi bilirsiniz...Xahiş edirəm,