qorxma...Oqtay qızıl adamdır...Sərt, soyuqqanlı olsa belə heç kimdə olmayacaq qəlbi var...Onun dərin baxışlarında o qədər şey gizlənib ki...
-Yəni heç də pis adam deyil?!...
-Yox...Əsil insandır o...
Sunyın üzündə kədərli təbəssüm yarandı.Göz yaşları səssizcə axırdı.
-Hətta deyərəm ki, həyatını ona borcludur...
Sunay anlaşılmaz baxışlarla Kərim babaya baxdı.
-Kərim baba,kim kimə?...
-Fuad Oqtaya...O gün gördüm...Hiss etdim...Deyirsən ki, atasına bənzəyir?...
-Hə...Amma gözləri...
-Səninkidir...Əslində onunla qarşılaşanda nədənsə mənə tanış gəlmişdi....Bilmirəm niyə?!...
-Kərim baba, qorxuram ki, oğlum da onun yolu ilə getsin...
-Qızım, narahat olma...Oqtay elə yolda olan birini özünə sirdaş etməzdi...
-Dedi ki, Mehriban xala onu böyüdüb...
-Mehriban xala?!...
Kərim baba təəccübləndi.Sunay ona baxdı.
-Tanıyırsan?
-Hə...
-Kimdir o qadın?...Necə biridir?...
-Çox yaxşı qadındır...Adı kimi...Amma bildiyimə görə burada deyil hal-hazırda...Almaniyada xərçəngdən müalicə alır...
* * *
Oqtay maşını idarə edirdi.Humay anlaşılmaz baxışlarla ona baxırdı.Tez-tez başını silkələyirdi.
-Oqtay bəy,durun!
Oqtay sanki onu eşitmədi.Sürəti daha da artırdı.Humayın gözləri böyüməyə başladı.
-Saxlayın deyirəm!Eşitmirsiniz?
-Kar deyiləm!
Oqtayın hökmlü səsindən bir anlıq diksindi.
-O zaman saxlayın!
-Az qalıb.
Humay onunla mübahisənin yararsız olduğunu anlayıb susdu.Oqtay bir az sürüb kənarda saxlatdırdı.Humay indi fikir verdi əllətinə.İlk öncə heç nə anlamadı.
-Axı...bu...necə ola bbilər?-astaca soruşdu.
-Nə necə ola bilər?
-Mənim əlimdə ağ əlcək var idi...Gözlərimi açanda isə...
-Mən çıxartmışam...
-Niyə?...Oqtay bəy, sizinləyəm!...Niyə?...Əvvəlcə məni oraya aparırsınız, sonra huşumu itirirəm və gözlərimi açanda heç nə başa düşmürəm...Nə baş verib?
Oqtay kürəyini arxaya söykədi.Humay onun bu haından qorxmağa başlayırdı.Amma maşıından enə bilmirdi.
-Düşünürdüm ki, siz laboratoriyanı gəzmək istəyərsəniz, amma maddələr mübadiləsinə dözmədiyiniz üçün