y atasının ölümündə günahkar bilinənn bir mafioz qruplaşmasının içinə girmək üçün həmin cinayətkar birləşmənin rəhbərlik etdiyi holdinqdə işləməli idi... -Bir dəqiqə!-Humay udqundu.-Mafioz qruplaşması? Bəs polis? Kamal acı gülümsünüdü. -Qızım, sən ədalətə inanırsan? -Tam olaraq-yox! Amma burda qanun var.Hər şeyi qanuna buraxmaq lazım idi.Atam neylədi axı?! -Atan əslində polislərlə əməkdaşlıq etmək istəmişdi, amma başa düşmüşdü ki, bunun faydası olmayacaq.O adamların hər yerdə əli var, Humay. -Yaxşı, sonra? -Oqtay ilk öncə buna razılaşmasa da, sonra razılaşdı.Və...ardını özün də bilirsən.Atanla Oqtay arasındakı "yalançı" savaşı mən başa düşürdüm.Çünki Oqtay elə biri deyildi...Ta ki... -Üzü yanana qədər?-asta səslə soruşdu. Kamal başı ilə təsdiqlədi. -Atan o hadisədən sonra onu tanıya bilmədi.Oqtay başına gələnlərdə atanı günahkar bilirdi.Və bununla da əsl savaş başlandı... -Üzü necə yanmışdı? Bilmirəm...Ümumiyyətlə bu barədə onun özündən soruşsan yaxşıdır... -Ancaq anlamadığım bir qaranlıq məqam var...O,niyə mənə kömək eləməyə çalışır? -Böyük ehtimalla, atana görə... -Yoxz, atama görə deyil, heç holdinqi xilas etmək istəyi ilə də bağlı deyil...Kamal dayı, mən bu adamdan şübhələnirəm.Düzdür,mənə yalan danışmadığına əminəm, amma tam inanmıram... -Qızım, mən sənin nə demək istədiyini başa düşə bilmirəm.Gah deyirsən ki, düz danışır, gah deyirsən ki, inanmıram...Bir qərar ver! Nə edəcəksən? Humay anlaşılmaz baxışlarla Kamala baxıb kabinetdən çıxdı... Liftə mindi. "İlahi! Atam niyə bütün bunları gizlədib axı? Niyə?...Başa düşürrəm, bizdən gizlətməli idi, amma yenə də deməli idi..." Liftdən çıxıb çıxışa doğru addımladı.Maşına əyləşib sürməyə başladı.Bir qərar verməli idi: Ya holdinqi xilas etməli, ya da ki, iflasına tamaşa etməli... Maşını parka tərəf sürüb saxladı.Maşından enərək parka baxdı.Üzü güldü.Burda balaca uşaqlar həmişə çox olardı.İndi də elə idi... Skamyaların birində əyləşib uşaqlara baxmağa başladı. "Necə də şirin və məsumdurlar...Kaş ki, hamı belə olardı..."