çevrildi.Gölzərindən anlaşılmazlıq oxunurdu.
-Biz deyilən bir şey yoxdur!...
-Onu mən yox,Rəsul deyir...
-Axı Rəsul belə insan deyildi?!...Nə oldu ona birdən?...
-Sevgi insanın gözünü kor edir...Mən yaşamışam, Humay...İnan mənə...
Humay gözlərini məchul nöqtəyə zilləyib susdu.
* * *
Sunay mətbəxdə əyləşib gözlərini məchul nöqtəyə zilləmişdi.Səidə ilə Günay ona yaxınlaşsaıaır da heç nə edə bilmirdilər.Kərim baba mətbəcə gəlndə otadakı vəziyyəti gördüşNaşı ilə onlrın çıxmasını istədi.İkisi də çıxdılar.
-Mən necə bacıyam ki, ona kömək edə bilmirəm...
Səidənin ağlamağa başladı.Kərim baba onun başını sinəsinə sıxdı.
-Səidə, özünü günahlandırma...Günay, balam, ananı götür çıxın bir az gəzin şəhəri...Üstünüzdə pul varmı?...
-Var, Kərim baba, narahat olma...Gəl, ana,gedək...
Səidə əlinin tərsi ilə göz yaşlarını silib bacısına baxdı.Önlüyü çıxardaraq qapıya tərəf getməyə başladı.Günay Kərim babanın yanağından öpərək sevinclə anasının ardınca getdi.Kərim baba onların gedişinə baxıb başını buladı.Mətbəxə keçib Sunayın qarşısında əyləşdi.Əlini Sunayın əlinin üstünə qoydu.
-Sunay, qızım, inan mənə...Hər şey düzələcək...Vaxt ver oğlana...
-Kərim baba, mən günahkaram,-deyib təzədən ağlamağa başladı.
-İlahi!,-deyib ayağa qalxdı.-Qızım, yalvarıram, mənim xətirmə, pzünü günahlandırma,-deyib başını sinəsinə sıxdı.
-Kərim baba,neyləyim axı?!...Əlimdən nə qalır axı?!...Heç nə...
Tural əlində qəzetlə içəri girdiyində donub qaldı.Az qaldı özünü itirsin.
-Üzr istəyirəm..Mən...
-Getmə...Gəl bura...-Sunay əlini uzadıb dedi.
Tural Sunayın qarşısında diz çökdü.Barmaqları ilə onun göz yaşlarını sildi.
-Ağlama, Sunay xala...O qayıdacaq...
Kərim baba Turalın çiyninə əlini qoyub sıxdı.
* * *
-Qədir, adam kimi danış!
-Bir dəqiqə,Rafiq!
İki nəfərin səs-küyü deponu götürmüşdü.İşçilər bir-birlərinə həyəcan və qorxu ilə baxırdılar.
-Axırıncı dəfə soruşuram!...Bizdən qabaq buraya gələn olub ya yox?!
Qədirin qorxunc səs tonu hamını diksindirdi.Aralarından bir nəfər cavan