gülürdü.
Nərgizlə Humay Ruslanın boynuna atıldılar.
-Yaxşı, qızlar...Boğuldum day...
-Boğul...Elə sənə də bu lazımdır...Reaktiv sürətin harada qaldı bəs?
-İşim mıxdı da...Boy, qızlar, mənə admyeyən kimi baxmayın...
Rəsul kənarda dayanıb onlara baxırdılar.Qanı tamamilə qaralmışdı.
-Rəsul, qardaşım mənim...Nə olub sənə?...Sevinmədin?!...
-Ruslan, ağ eləmə!-deyib kabineti tərk elədi.
-Nəyi var?
Humay cavab vermək istəyirdi ki, telefonu zəng çaldı.Ekraan baxanda sanki həyat dayandı.
-Nə oldu bu qıza?-Ruslan asta səslə Nərgizdən soruşdu.
-Odur?
Humay obaşını hissiyatsız halda tərpətdi.Tez kabineti tərk elədi.Ruslan ağzını açmağa macal tapmamış Kamal girdi.
-Ata!
-Oğlum!
Ata ilə oğul bir-birlərini qucaqladılar...
Humay zəngi qəbul etdi.
-Eşidirəm,Oqtya bəy!...

27-CI BOLUM
Kamalla Ruslan artıq holdinqdən çıxıb yaxınlıqakı restoranların birində əyləşmişdilər.
-Ata, birşey soruşmaq istəyirəm...
Oğlunun hiyləgərcəsinə gülümsəni görüb gülümsündü.
-Soruş, soruş...
-Qardaşımın nəyi var?
İkisinin üzü düşür.Kamal dərindən ah çəkib sözə başladı.
-Oğlum, sənin bu qardaşın başıma bəladır...
-Ata, elə demə...Bəlkə bizə deemədiyi dərdi var?...
-Dərdini çox gözəl bilirəm, Ruslan!...
Atasının kəskin danışığı Ruslanın narahat etməyə başlayır.
-Ata, nəsə olub mən burada olmayanda?....
-Rəsulun Humaya olan sevgisini bilməmiş olmazsan...
Ruslan kürəyini arxaya söykədib özünü boşaltdı.
-Hələ də?!...
-Heç bitdi ki?!...
-Ata, nəsə etməliyik,yoxsa...
-Oğlum, nə edim?! Nə?!...Xəstəxanaya yazdırım?!...
-Yox...Mən onunla danışaram...
-Mənim sözümü eşitmir, sənin sözünü eşidəcək?!
Atasının getdikcə əsəbiləşdiyini görən Ruslan ayağa qalxıb onunyanına gldi.Atasını qucaqladı.
-Ata, sakitləş...
-Axı niyə?!...
Ruslan indi fikir verdi ki, atasının gözləri yaşarmışdı.
* * *
-Oqtay, nə olub sənə?-Fuad asta səslə soruşdu.
-Nəsə olmalıdır ki?!
Fuad ilk dəfədir ki, Oqtayı belə görürdü.Asta və yumşaq danışıq Oqtayın tərzi deyildi.Oqtay əlindəki kağıza bir