ə olmayanda dəftəri tapib.Oxudu.Bakirə olmadığımı necə pozulduğunu müəllimin köməyini də hamsını örgəndi.Təsadüfən bu hadisələr baş verən vaxtı müəllimim zəng elədi və indi mən olduğum şəhərdə Almatıda olduğunu dedi.Nənəm də telefonu əlinə alıb evə dəvət etdi.Evə gəldi hətta 2 gün bizdə qaldı.Və bu zaman olanlar oldu.Sən demə müəllimim məni sevirmiş.Və evdə olmadığım vaxtdan isifadə edərək nənəmgili razı salıb. Gedəndən sonra anam da nənəm də çox üstümə düşdülər və məni zorla evləndirməyə çalışdılar
- Sən də razı oldun?
- Məndən razılıq istəmədilər ki.Sadəcə evlənirsən dedilər.Ən pisi isə bilirsən nə idi?
- Nə?
- Mənim sevgilim varıydı.Və onu hər şeydən, hər kəsdən çox sevirdim.Sevgim varıydı.
Bunu deyb daha bərk ağlama başladı.Duruxdum qaldım.Heç nə deyə bilmədim. Qarşısına keçdim.Başını əlimin arasına alıb göz yaşını sildim.Birdən gözlərini mənim gözlərimə tuşladı.İçi göz yaşları ilə dolu gözlər..Bir tsunami olmuş okeanı xatırladırdı.O gözlərin içində havadakı ayı görə bilirdim..( şəkildəki o gözlərin ağlayaraq sizə baxdığını təsəvvür edin.Hər halda nə hiss etdiyimi anlayarsız) o hıçqıraraq son cümləni dedi
- Bundan sonra sevə bilərəmmi Hüseyn? Ya aşiq olarsam? Nə edəcəm Hüseyn?......Qaranlıq.. Kənarı ulduzlarla dolu ay...bitməyən ağlamaq səsi və bayaqdan davam edən söhbət.Söhbətimiz sevgidə dayanmışdı..O segilisinin olduğunu demişdi. Doğrudur onu itirmişdi.ama səsinin titrəməyindən, ağlamasından bəlli olurdu ki onu necə sevirmiş.İçində dərin yaralar qoyduğunu bu mənzərəni izləyən dərhal anlayardı.Həmçinin məndən bir sual sorşmudu? Ya aşiq olarsam nə edəcəm? Demişdi. Mənim aşiq olaq haqqım yoxdu deyəndə yəqinki bunu nəzərdə tuturdu-zorla evlənməyini.Heç nə deyə bilmirdim.Düşünə də bilmirdim. Ondan çoxlu çoxlu suallar soruşmaq isitiyirdim.Ama söhbət elə yerdə dayanmışdı ki yarasını deşmək istəməmişdim.Ən azından indi.Çünkü bu gün o həddindən çox ağlamış və keçmişini xatırlamışdı.Bəlli olurdu ki o çox acı şeylər yaşayıb.Bəlli olurdu ki həyatı çox keşməkeşli