deyildi...Gözlərimə inana bilmirdim.Onu heç belə görməmişdim heç ağlıma da gəlməzdi..O yerdə huşsuz şəkildə yatmışdı.Sinfimizin uşaqları onu yerdən göürüb dərhal kənardakı oturacaqlara uzandırdılar.Mənsə sanki addım atmağa qoxurdum.Yaxınlaşa bilmirdim.Bilmirəm niyə ama bu hissləri ilk dəfə yaşayırdım.Əslində bunu mənə demişdi.Mənə ilk dəfə dərdlərini danışanda belə bir xəstəliyinin olduğunu demişdi.Yani əslində bu bayılmanın onun üçün normal olduğunu sinifdə təkcə mən bilirdim. Və təbii ki onunla birlikdə gələn qazax qızlar da bilirdi. Mən nə yaxınlaşa bilirdim nə də yerimdə dura bilirdim.Eləcə yerimdə var-gəl edirdim.Ama sonunda yaxınlaşmağa qərar verdim.Getdim və düz başının üstündə dayandım.Müəllimlərimiz onun üzünə su vurur, kimisi silləliyir, kimisi əlində kitab yelləyirdi.Uzun səylərdən sonra o gözünü açdı.Açan kimi nədənsə başını arxaya çevirdi və məni gördü.hamı daha da yaxınlaşıb müxtəlif suallar soruşurdu.”nə oldu sənə? Indi necəsən? Niyə birdən getdin? Niyə? Nə? Necə?....” bu sualların onu sıxdığını bilirdim ona görə də bir tədbir görmək lazım idi.Müəllimə yaxınlaşıb:
- Müəlim, mən onun dərdini bilirəm nədi.Qorxmağa ehtiyac yoxdu.Sadəcə uşaqlara deyin rahat buraxsın hətta burda heç kim dayanmasın.Bu onu sıxır.
- Hüseyn onu vəziyyəti yaxşı deyil
- Yox müəllim mən dedim axı bu ona normaldı.O tez tez belə bayılır sadəcə olaraq burda ilk dəfə bayıldı.
- Yaxşı uşaqlar heç kim burda qalmasın qoyun nəfəs alsın.Gəzintiniz yarım qalıb gedin gəzin az sonra çıxacayıq burdan.- deyə müəllim qışqıraraq hamını uzaqlaşdırdı.
Mən isə onun yanında qaldım.Məndən başqa bizim rəhbər müəllim və onun ən yaxın padruqası da qalmışdı.O bir anda dikəlib padruqasını qucaqladı və ağlamağa başladı.Bu ağlamağını başa düşmədim ama sonra hər halda danışacaqdı.Çunki boş vaxt tapan kimi birlikdə haralarasa gedirdik və orada bir az keçmişdən bir az gələcəkdən daha doğrusu xəyallarından danışırdı.Çünki onun üçün gələcək artıq sadəcə xəyala dönmüşdü.Gerçək olan bir gələcək var idi o