Universitet
həyətinin mərkəzində bir park idi.Tətil vaxtı
olduğundan universitetdə tələbə tapılmırdı.Ona
görə də parklar yollar boş idi.Türkiyədə
universitetlər (əslində bütün dünyada)
bizimkilərə bənzəmir.Hər universitetin bir
campusu var və campus olduqca böyükdü.Elə bu,
əslində keyfiyyətsiz sayılan universitetin
campusu bütovlükdə Bakının elmlər akademiyası
qədər olardı.Bu parkımız da böyük
idi.Tələbələrin yoxluğundan istifadə edib təmir
işləri aparırdılar.Ona görə də işıqlandırma
sistemi işləmirdi.Yanlız nəsə təsadüfdən bir
lampanın işığı yanırdı və həmişə bu lampa
işığının altındakı skamyada
otururduq.Normalda oturanda mövzu qarışıq
olurdu və elə də ciddi nəsə danışmırdıq.Ama bu
dəfə fərqli olacağını bilirdim.Keçib yerimizə
oturduq.Skamya çox uzun idi və adətimiz üzrə
ikimiz də uzanıb başımızı yan yana qoyduq.Sözə
mən başladım:
- Özün danışırsan ya mən yenə suallar verim?
- Danışacam hardan başlayım bilmirəm
- Sən hələ bu sevgilindən başla görüm.gah
deyirsən var gah deyirsən yoxdu
- Qoy lap əvvəldən başlayım da.Əvvəla deyim ki
məndə yaddaş pozğunluğu problemi var.Yəni
bəzən elə olur ki həyatımdakı insanlardan
kimisə və ya hər hansısa hadisəni unuduram.Bu
niyə baş verir hələ həkimlər də bilmir.Gündəlik
olan bir şey deyil çox nadir halda olur ama olur.
- Bəs sən nəyi unutdun bu günə qədər?
- Sevgilimi.
- Nəəə?
- Hazırlıq sinfindəykən müəllimimiz məni bir
oğlanla tanış etdi.adı Zakirxan idi.Əvvəl yaxşı
dost olmuşduq.Ən yaxşı ən pis günlərdə
yanımda olmuşdu.həmişə nə vaxt bayılsam
gözümü açdığımda on görürdüm başımın
üstündə.Qızlar tez ona xəbər verir və o qaçaraq
gəlirdi.onun mənim başıma gələnlərdən xəbəri
yox idi.Bir dəfə universitetdə boş otaqların
birində ağlayırdım çünki ağlamağa tək qalmağa
ehtiyacım var idi.Həyatla barışa bilmirdim.Bu
an o içəri girdi və mənə təsəlli etməyə
başladı.Sonra isə eşq etirafını etdi.Mən duruxub
qaldım və birdən birə qışqırmağa
başladım.Bakirə olmadığımı, əslində onun
tanıdığı