ağrısına türk təbabətində məhşur olan nanə-limon qaynatması yaxşı gəlirdi.Ofisiantı çağırıb nanə-limon qaynatmasını xaiş etdim.Saltanat nə qədər istəməsə də onu zorla içirtdim.Bir az gözlədik ama yenə də özünə gəlmək yerinə daha da pisləşirdi.Yerimdə dura bilmədim və çölə çıxıb apek axtarmağa başladım.Düzü kiməsə xəbər emədim çünki şəhəri tanımadığımdan icazə verməyəcəklərdi.Qıraqda dayanan bir nəfərdən aptekin yerini soruşdum,Türk insanı qonaqpərvərliyini bir daha göstərdi və o mənə yerini demək əvəzinə özü də mənlə gəldi.Bir neçə küçə keçdik və aptekə gəldik.Əczaçı bir ağrıkəsici və bir də mədə ağrısına qarşı dərman verdi.Aptekdən çıxıb məni gətirən adama təşəkkür etdim və qaçaraq geri qayıtdım.Dərmanları da içirtdim.
- Hüseyn, axı buna nə ehtiyac vardı? Bir az gözləsəm düzələcəkdi.
- Hə görürəm elə yaman düzəlir
- Ama sən əylənmədin Hüseyn.Sənin bu gözəl yerdə şəklin olmadı.
- Onu kim deyir? Bax gör necə olur
Telefonu çıxarıb onunla selfi çəkdim.
- Aha bu da bu gözəl yerdə, bir gözəllə şəkil.Məncə bu şəklin xatirəsi digərlərindən daha çoxdu
- Hüseyn dəlisən sən dəli..
Üzündə ağrı qatışıq bir gülümsəmə vardı.Və digərləri kimi olmasa da bu gülümsəmə də ona yaraşırdı.Gəzinti burda bitdi və hamı çölə çıxdı ama saat hələ erkən olduğundan qarşıdakı parka gəzinti vardı.Ama Salanatın halı getdikcə pisləşirdi.Artıq ayaqüstə dura bilmirdi.Müəllimdən onu aparmaq üçün icazə istədim və bitəhər razı saldım.Onu bir taksiyə oturdub universitetə gəldik.Qonaq evinə getdik və onu otağının açarını alıb otağı açdım.Krafatını düzəltdim.Ama o paltarını dəyişmək istədi və mən çölə çıxdım.5 dəqiqə çöldə gözlədim və ondan səs gəlmədiyini görüb qapını döydüm.”Gələ bilərsən” sözünü eşidib içəri girdim.O yatağında uzanmış və yatmışdı.Sakitcə yanında oturdum.Bu gözəlliyə tamaşa etməyə başladım.Yavaşca onu narahat eməyəcək şəkildə sığallamağa başladım.Kaş ki ona nə hiss etdiyimi deyə bilsəydim.Kaş ki içimdəkiləri bilsəydi.Yavaşca əyilib qulağına “Səni sevirəm” deyə pıçıldadım.Ama o