ə mənə dediyinə görə bir il
sonra yani gələn yay evlənəcəkdi.Mənsə öz
ölkəmə gedəcək hələ iş axtaracaq hansısa işdə
işləyəcək sonra ev, maşın alacaq sonra evlənəcək
və həyatım belə davam edəcəkdi..Ama ortada
bir həqiqət var idi.Biz bir birimizi sevirdik.Çox
qısa zaman ərzində olsa da bir birimizə çox
alışmışdıq. Amma unutmalı idik.
- Saltanat, bəs necə edəcəyik?
- Edəsi nəsə yoxdu.Dözəcəyik sadəcə.
- Elə deyirsən elə bil asandı.beşcə gün qalıb e
- Mən də bilirəm asan deyil ama nə edə bilərik
ki.Demək ki həyaımızda belə bir şeyi də
yaşamaq varmış.Gəl bunlardan danışmıyaq
bəsdi üzüldük heç olmasa qalan 5 günü deyə
gülə keçirdək.
- Hə düz deyirsən.
Söhbətə çox zaman olmadı uşaqlar yavaş yavaş
yığışmağa başladı və biz sabah olacaq
Gaziantepe vida mərasiminə son hazırlıqları
görürdük.Artıq bir neçə rəqsi birləşdirməklə
ortalığa gözəl bir rəqs çıxmışdı və onu
hazırlayırdıq.Həmçinin bir neçə türk xalq
mahnılarından da oxuyacaqdıq.Gecə 12-yə kimi
rəqs etdik və hamımız elə yorulmuşduq ki bitən
kimi hamı yerinə qaçıb yatdı.
Ertəsi gün isə proqram axşam olacaqdı, səhər
səhər son dəfə hazırlıq göründü və indi isə növbə
tədbirə digər hazırlıqlar idi.Süfrə açılacaqdı və
ortalıqda şirniyatlar və içəcəklər
olacaqdı.Şirniyatlar isə həm alınma həm də
bişirlmə olacaqdı.Çoxlu xalq olduğu üçün hər kəs
öz mətbəxlərinə uyğun şirniyyat bişirəcəkdi.Ama
təbii ki ləvazimat alınacaqdı.Ona görə də bir
neçə qız və kömək etmək üçün oğlanlar şəhərə
çıxıb mağazaları gəzirdik.Küçərələ, şəhərə
sonuncu dəfə baxırdım.Küçələrdə çox
xatirələrimiz olmuşdu.İtmişdik də, tapılmışdıq
da..Şəhər əhalisi çox mehriban idi çox az sayda
turist gördüyündən bizim gəlişimizi sanki bütün
şəhər bilirdi və harasa gedəndə çox
mehribanlıqla qarşılayırdılar.
Ləvazimatlar və bəzək əşyalarını axtarıb
tapmağımız bizi çox yormuşdu.Qızlara yazığım
gəlirdi o qədər gəzintidən sonra hələ bunları
onlar bişirəcəkdə bizsə sadəcə yeyəcəkdik.Ama
sən demə elə ən yazığı mən imişəm.Saltanat