z axtarıb
oturmağa gözəl və səssiz bir yer tapdıq.Mənzərrə
burda daha gözəl idi.Boğaziçi körpüsünün
işıqları rəngbərəng olurdu.Sakit oturmaq
olmazdı.Onsuz az vaxtımız qalmışdı
- Saltanat bilirsən? əvvəl mən gedirəm sonra sən
- Yəni deyirsən arxadan baxan mən olacam hə
- Geridə bir parçamı qoyan da mən
- Necə ayrılacıyıq?
- Onu xəyalıma belə gətirmək istəmirəm.
- Sənə o qədər təşəkkür borcluyam ki.Həyatımın
ən gözəl günlərini sənə borcluyam.Yaxşı ki girdin
həyatıma.
- Gərək bu qədər bağlanmazdıq bir birimizə.Axı
bilirdik ki sonu ayrılıqdı.
- Neyniyək əzəldən belədi də Leyli Məcnuna
qovuşmadı, Heç Fərhad da Şirinə, Romeo
Cülyetaya qovuşmadı (o türkologiyada oxuduğu
üçün türk xalqlarının əsərlərini bilirdi) Nə mən
sənə, nə də sən mənə qovuşmadıq.ama sən hər
şeyin ən gözəlinə layiqsən təmiz qəlbin
var.Hamıya köməyə qaçırsan.İnanıram ki
qarşına məndən qat qat gözəlləri çıxacaq
- Mənə qat qat gözəli lazım deyildi sən lazım
idin.
- Mən bilirsən nədən qorxuram? Qorxuram bir
gün yenə yaddaşımı itirəm və səni unudam.Bax
bu qorxudur məni.Ama məndə ki bu xəstəlik var
haçansa bu olacaq
- Olsun mən səni xatırlayaram.Mən səni
yaşadaram özümdə.Həm yenə sən xoşbəxtsən ki
belə xəstəliyin var bunun acısı bir gün
keçəcək.Mən ama...
- Susss.Danışma İstanbulu dinlə.Son 48 saatımız
qalıb...
Ertəsi gün yəni ayrılıqdan bir gün qabaq..məni
səhər erkən Əfqanıstandan gəlmiş Çari adında
bir gənc oyandırdı.O təngənəfəs olmuşdu.Mənsə
hələ gözümü tam açmamışdım
- Hüseyn hardasan? Hələ yatmısan sən?
- Çari. Yemək qutarmıyıb? (hələ də yarıyuxulu
idim)
- Nə yemək? Deyirəm millət avtobusdadı hamı
minib bir sən yoxsan e səni gözlüyürük
Bu sözə dik atıldım.pəncərədən baxdım.Hamı
həqiqətən də avtobusda idi və məni
gözlüyürdü.Burada hamı deyərkən söhbət 300
tələbədən gedirdi.30-dan çox ölkədən gəlmuş bu
qədər tələbə avtobusda bircə məni gözləyirdi.Bu
dəhşət idi.Sadəcə bir dəqiqənin içində əlimə
keçən hər hansı bir paltarı geyib özümü çölə
atdım.Təbi ki