islatmıışdı.Hava da soyuq idi
və üşüyürdük, həmçinin ac idik.Ona görə də
yaxındakı yeməkxanaların birinə getdik,İzgara
sifariş etdik və onu gözləyənə qədər sahildə
hansısa səbəbə görə böyük atəşfəşanlıq oldu.Bu
inanlmaz bir mənzərə idi.dənizin sərinliyi,
dalğaların və dalğalar üzərində uçan
qağayıların səsi, gəmilərin siqnal səsləri,
Rəngarəng olan nəhəng Boğaziçi körpüsü, sağ
tərəfimizdə qalan Kız kulesi və səmanı
işıqlandıran atəşfəşanlıq və ən əsası isə əlimdən
tutan dünya gözəli sevgilim.Bu anı yaşamağı hər
kəsə arzulardım.Bunu yaşamadan ölmədiyimə
sevinirəm.
Atəşfəşanlıq bitdi.Saltanat gülməyə
başladı.Havadan arabir yağış damcıları
düşürdü.
- Nəyə gülürsən? İstanbul bizim getməyimizə
deyəsən bayram edir belə atəşfəşanlqıla.Sənsə
gülürsən
- Yox ona gülmürəm.Nəyə güldüyümü az sonra
biləssən
- Necə yəni?
- Səbr elə biləssən.
Yeməyimiz gəlmişdi və biz yeməyimizi yedikdən
sonra sahildə gəzişməyə başladıq.
- hüseyn sənə necə təşəkkür edim
bilmirəm,Arzuma çatdırdın sən.Nəhayət ki mən
ayağımı İstanbul boğazına salladım
- Kaş ki mən də sevinə bilsəm,artıq son dörd
saatımız qalıbdı.
- Suss ayrılıqdan danışma.Bu anın dadın
çıxart.İndi biz xəyallarımızın yerindəyik. (yağış
getdikcə güclənirdi)
- Saltanat biz islanacıyıq.Hava da soyuqdu
- Bəs bayaqdan nəyə gülürəm indi leysan
yağacaq hələ.Əla islanacıyıq
O mənim əlimdən çıxdı dənizin qırağına qaçıb
əllərini tam açdı və var gücü ilə bağırmağa
başladı
- Səni sevirəm İstanbulll.Səni sevirəmm.Səni
unutmayacam İstanbull.
Dayanıb birdən birə ağlamağa başladı
.Ağladığını görüb onun yanına
qaçdım.Qucaqladım və o başını sinəmə dayayıb:
- Amma səndə yarım qaldı İstanbul.Səndə
sevgim qaldı.Hüseyn, səndən necə ayrılım mən
axı.Həyat niyə belədi ki.Niyə çıxdın ki
qarşıma.Girməsəydin həyatıma. (ağladı ağladı
bir az sakit dayandı) Amma yaxşı ki girdin
həyatıma Hüseyn.Həyatın rəngli tərəfini də
gördüm.O Qazaxıstanda əzilən, təcavüz edilən,
hər şeyi əlindən alınan Saltanat nəhayət