a ürək
tutdum.Və avtobus son döngəni döndükdə onu
son dəfə əl edərkən gördüm..Budur o gözdən
itdi.Artıq o yox idi.yerimə oturub eləcə qaldım..O
yox idi .ayrılmışdıq...Avtobus universitetdən çıxmışdı.Mənsə
yerimdəcə oturub bir nöqtəyə gözümü zilləyib
baxırdım.Yaşadığım bu ayrılğın şokunda
idim.Əslinə qalsa düzdü onu özümlə aparmaq
qanuni olaraq mümkün idi.Yani Bakıya aparsam
və dərhal nigah olarsa ona oturma icazəsi ala
bilərdim.Amma həyat heç də qanunlar kimi asan
deyildi.Əvvəla biletləri təxirə salmağa cərimə
pulu lazım di.Təxirə salsaydıq hər halda bir neçə
gün qalmalı olacaqdıq ki buna da pul lazım idi
və nə onun ailəsinin nə də mənim ailəim bundan
xəbəri yox idi və aparsaydım bizimilərin
hiddətinə səbəb olar və işsiz, pulsuz yanımda bir
qızla küçədə qala bilərdim ki bu da yaxşı nəticə
deyildi.Mən üstümdə olan son pulu onun
arzusuna çatması üçün xərcləmişdim.Həmçinin
biz bir dövlət layihəsi ilə gəlmişdik əgər qız
oraya qayıtmasaydı ailəsinin şikayəti üzrə artıq
işə dövlət keçə bilərdi.Bu isə qız qaçırmaq adıyla
həbsə qədər yolu vardı. Tez tez layihə rəhbərləri
bizə “Siz bizə əmanətsiniz, necə almışıqsa elə də
təhvil verməliyik ölkənizə” deyib heç sərbəst
şəhər gəzintisinə belə icazə vermirdilər.Ona görə
də mövcud şərait onun orda mənimsə burda
qalmağımıza məcbur edirdi.Mənə elə gəlirdi ki
bu sondu.Artıq bitmişdi.Bir parçamı orada qoyub
havalimanına gedirdim.
Avtobus Atatürk havalimanın qapısında
saxladı.Mən və mənimlə bərabər gələn beş
azərbaycanlı tələbə də düşdü.Bu tələbələrdən
yanlız biri mənimlə birlikdə
Gaziantepdəydi.Yolboyu məni təsəlli etməyə
çalışssa da mən kənardan heç bir səsi
eşitmirdim.Ətrafımdakı danışıqların heç birini
başa düşmürdüm.sözün əsl mənasında şokda
idim.Digərləri də vəziyyəti bildiyindən üstümə
çox gəlmirdilər.Bileti qeydiyyatdan keçirən
zaman çox insan olduğundan azərbaycanlıların
ikisini elə bu basabasda itirdim.Qeydiyyat və
gömrük işləri tamamlandıqdan sonra hələ
təyyarəyə minik 2 saat