ç yadıma
da gəlmirdi bu yəqin ki uşaqlıqda olub.Ama indi
özümü heç cür ələ ala bilmirdim.İndi sizin
logodakı gördüyünüz o gözləri məhz həmin
şəkildən kəsib götürmüşəm.Telefona zənglərin
ardı arası kəsilmirdi ama heç biri də vecimə
deyildi.Xalçanın üstündə uzanmış və göyə
baxırdım.Yadıma onun instagramı düşdü.Orda
da şəkilləri olacaqdı.Bu hesabı ona mən
açmışdım.İnstagrama girdiyimdə isə ilk qarşıma
çıxan şəkil məni lap özümdən çıxardı.bu
təyyarənin pəncərəsindən çəkilmiş şəkil
idi.Altında bu sözlər yazılmışdı. Mətn ingiliscə
idi.olduğu kimi de yaziram
“never feel lonely. I were always with you and
will be. Never think that I forgot, my heart was
always with you and will be, be happy and be
that person who you wanted to be, good bye”
Yeri qucaqladim ve artıq özümü hiss
etmirdim.Kaş o çantanı götürməsəydim, kaş o
tanışlıq olmayaydı, kaş o hədiyəni almasaydım
və kaş ki onu həmin gecə dinləməsəydim, kaş ki
heç getməsəydim.kaş ki kaş ki...Ama bu belə
davam edə bilməzdi.Özümü ələ almalı idim.O an
ağlıma bir fikir gəldi.Telefonu əlimə aldım və
evə zəng etdim.
- Alo, salam ana
- Salam bala.Gəlmisən niyə xəbər eləmirsən?
Bayaqdan neçə dəfə zəng eləmişəm
- Bağışa telefonum səssizdə idi eşitməmişəm
- Hə necədi vəziyyətin?
- Yaxşıdı, evdəyəm indi.Narahat olmuyun.
- İndicə evdəkilərlə sənin facebookundakı
şəkillərdən danışırdıq. Ətrafın qızlarla doludu
ki.Hələ deyirdi ki qorx ki gələndə tək gəlmiyə
gəlin də gətirə
- Haha gətirsəydim qəbul edəcəkdin ki?
- Niyə etmirəm ki? Bilsəm ki xoşbəxt olassan niyə
etmiyim.Mən sənin xoşbəxtliyini istiyirəm.
- Hə sən bidənəsən də.Səni çox sevirəm. Hələ ki
bir müddət burda olacam dostlarla
görüşəcəm.Görüşlər bitsin gəlib görəcəm sizi.
- Necə istiyirsən.Yemək yemisən?
- Hə ana yemişəm.özünə yaxşı bax hələlik
- Hələlik
İnana bilmirdim özümə.Əslində mən soruşmaq
istədiyimi soruşmuşdum.Düzdü anam çox yaxşı
insan idi hər addımımda yanımda
olmuçdu,Addımlarımda hərdən məğlub da olsam
o həmişə yanımda