ə verməyəcəkdilər.Ən
yaxşısı qaçırdım demək idi ama onda da ona
baxmaq mənim boynuma düşürdü.hələ qalacaq
bir yerim yoxkən qız harda qalacaqdı.
Bu düşüncəylə düz bir həftə keçmişdi.Hər gün
telefonda onu axarrdım.Şəkillərə baxmaqdan,
onun hədiyələrini hər gün yanımda
gəzdirməkdən bezmirdim.Günlərimsə ancaq
görüşlərdə və iş axtarmaqda keçirdi.Axır bir gün
dözmədim.İnstagrama girib ona birbaşa mesaj
yazdım.Yazdığım da sadəcə “necəsən”
idi..Yazdığım andan hər dəqiqə demək olar ki
telefona baxırdım.Bu dəqiqələr yığışıb iki gün
etmişdi.
İki gün sonra gözləmədiyim anda telefona
bildiriş gəldi.Bu Saltanatdan gələn cavabın
bildirişi idi.Yaxşı ki həmin an evdə idim.O
bildirişi görəndə etdiyim hərəkətləri kimsə
görsəydi dəlixanaya zəng edərdi hər halda.Evdə
qaçırdım tullanırdım etdiyim hərəkətə özüm də
ad verə bilmirdim.Özümə gələndə nəhayət
mesajı açdım.online idi..Yazışma belə olmuşdu:
- Necəsən?
- Yaxşı olmağa çalışıram.SƏn necəsən?
- Məni boş ver.Noldu nə etdin?
- Burda nələr oldu nələr..
- Nə oldu?
- Danışmağa nə gücüm var nə də
halım,Saltanatın karı hayatı başlayır
- Nə evlənirsən?
- Bunu mən istədim.Dözəmmirəm artıq.Boş ver
özünə yaxşı bax.S
- Saltanat.
- ??
- Səni çox sevirəm
- Mən də....goodbye
Telefona baxırdım hələdə söhbəti yarımsaat
ərzində dəqiqədə iki dəfə oxuyurdum bəlkə
də.Gözümü telefondan ayırdığım zaman isə
qərarım tək idi.Qərar alınmışdı.Gedirəm.Nə olur
olsun.Düşünmək vaxtı deyil etmək vaxtı
idi.Saltanatı orda elə qoya bilməzdm..Getmək
zamanı idi...Ertəsi gün səhər erkən qalxmağım üçün
telefonun saatını qurmuşdum və saat
çaldığında telefonu əlimə aldım ekrana
baxdığımda alarmın adını yazırdı “Saltanat
üçün tez qalx”.Özüm belə yazmışdım ki başqa
cür mən yuxumdan tez ayılmağım mümkün
deyildi.Cəld ayağa qalxdım.Yemək yemək
yadıma da düşmürdü.Artıq tələsmək lazım
idi.Əvvəlcə kimlərdən borc ala biləcəyim bir
siyahı yazdım.Bu bir həftə ərzində kimlərlə
görüşmüşdümsə qısaca mənim bu halımdan
xəbəri olan hər