edirdim.Göydən
Bakıya baxanda isə ağlıma gələn bir şey var idi
“Əgər hər şey yolunda getsə bu şəhərə tək
qayıtmayacaq və bu şəhəri sevməyə başlayacam”
Ümumiyətlə yolun sonunda ya xəyallarıma
çatacaqdım ya da xəyallarımın bataqlığında
batacaqdım.Ya hər şey çox əla olacaqdı ya da
dünyaya küskünlüyüm başlayacaqdı, hər şey çox
pisə doğru gedəcəkdi.Orta səviyyə yox idi ya pis
ya da əla.Təyyarə bir saat on dəqiqə sonra artıq
Aktau hava limanına enmişdi..Təyarədən enib
gömrük qeydiyyatından keçdim.Hava
limanındaca bir qazax nömrəsi aldım ki internet
əlaqəm olsun.Sonra isə çölə çıxdım.Dərindən
nəfəs alıb “Salam Qazaxıstan.” Dedim..Danışıq kitabımı əlimə aldım və bu kitab bütün
səyahətim boyu əlimə yapışmışdı.Onsuz
bacarmaq mümkün deyildi.Mən rusca çox az
bilirdim .Ən azından burda sərbəst gəzəcək
qədər deyildi.Ama qarşıma çıxan insanların
əksəriyyəti rusca səlis danışırdı.Mən bir taksiyə
yaxınlaşıb dəmiryol stansiyasına aparmasını
dedim.Stansiya çatanda isə mənə Qazaxıstan
tengesi ilə qiymət dedi.Telefonu çıxarıb qiyməti
dollara çevirdiyimdə baha dediyini anladım və
sözləşməyə başadım.nəhayət oraq razılığa gəldik
və mən pulu ödəyib stansiyaya getdim.Çimkente
gedən qatara bilet aldım.Çimkentden isə
Türkistana hardasa saat yarimliq yol idi.Ama
burdan Çimkente isə qatarla yol iki gün
çəkirdi.İki gün bir qatarda yol getmək çox çətin
olacaqdı.Mən kupemi tapıb oturdum.Əvvəl tək
olsam da sonradan üç nəfər də gəlib
əyləşdi.Bunlar bir kişi və iki qadın idi.Rus
dilində danışırdılar və başa düşdüm ki onlar
Çimkentdə yaşayan qızlarının yanına gedirlər
və bir ailə idilər.Bildiyimiz kimi qazaxlar
monqoloid irqinə mənsubdur onların gözləri də
qıyıqdı.Biz necə ki bir qıyıq gözlü olanda dərhal
Çindəndi deyirik onlar da normal gözləri
görəndə rus olduğumuzu deyirdilər.Elə
kupedəkilər də mənə rus olub olmadığımı
soruşdu.Mən ama Azərbaycandan olduğumu
dedikdə nə üçün gəldiyimi soruşdular.Mənsə
oxumaq üçün gəldiyimi dedim.Ümumiyətlə
onlarla