a danışmaq dil cəhətdən mənə çox çətin
olsa da xoş keçmişdi.Onlar öz ölkəsindən
danışırdılar mənsə dinləyib və lüğəti
eşələdikdən sonra bir iki cümlə ancaq deyə
bilirdim.Beləcə bu iki günüm onların sayəsində
çox maraqlı keçmişdi.Yolda isə artıq mən
Dinayla yazışmağa başlamışdım.Havadan sudan
danışsaq da onların universitetin qızlar üçün
olan yataqxanasında qaldığını və xoşbəxtlikdən
Saltanatın da Dinayla eyni otaqda qaldığını
örgənmişdim.Amma Saltanat haqda heç nə
soruşmadım.O isə “Narahat olma Saltanat da
yaxşıdı, sənə salamı var” deyirdi.Hətta bir neçə
Saltanatla şəklini atmış və məni dəli
etmişdi.Amma artıq hər saniyə ona daha da
yaxınlaşdığımdan səbr edə bilirdim.
İki gün belə keçdi və biz axşamçağı saat 4-də
artıq Çimkentə çatmışdıq.Kupe yoldaşlarım nə
qədər məni evlərinə dəvət etsələr də getmədim
və onlarla sağollaşıb ayrıldım.Artıq
səbrsizləndiyimdən elə ordaca taksi tutub
Türkistana getdim.Taksi sürücüsü də sanki
tələsdiyimi anlayırdı və taksini sürətli sürürdü.
Çox keçmədi ki mən artıq Türkistanda həm də
onların universitetlərinin qarşısındaydım.Ürəyim
elə döyünürdü ki səsini özüm də
eşidirdim.Dinaya yataqxananın şəklin çəkib
atdım və hansı pəncərə olduğunu soruşdum.Şəkli
isə internetdən tapdığımı demişdim.Mən artıq
həmin pəncərənin qarşısında idim və onların isə
məndən xəbərləri yox idi.Mən Saltanatın
nömrəsini Dinadan aldım.Saltanata zəng etdim
uzun uzun çaldıqdan sonra nəhayət ki açdı.
Alo
Sən tanımadığın nömrəni niyə açırsan ki?
Başa düşmədim siz kimsiz?
Səsimi nə tez unutdun?
Səsini unutmadım.Bu hüseynin səsidi.Ama nömrə
bizim nömrədi bu necə olur?
Pəncərədən bax görəssən necə olur?
Nə?
Çıx pəncərəyə dedim
Aaaaaa (onun necə yerindən tullandığınınn
səsini telefondan eşitdim dərhal da pəncərədə
peyda oldu) Hüseynnn.Aman Allah inana
bilmirəm sən burdasan? Dayan gəlirəm
Telefonu söndürdü.Elə söndürməyi ilə çölə
çıxmağı da bir oldu.Qaçaraq gəlib üsümə
tullandı.İstanbuldakı ayrılıq yadıma düşmüşdü
orda da