almısansa çox şanslıdı
- Hə sən çox şanslısan
- Nə?
- Deyirəm ki çox şanslısan.Bunu sənə almışam
- Haaaa.Dəlisən sən? Doğurdan mənə almısan?? Ay hüseyn bu möhtəşəmdi.Gəl səni qucaqlayım

Məni bərk bərk qucaqlamışdı.Sevincinin həddi hüdudu yox idi.ELə mənim də.Təsəvvür edin o məni qucaqlamışdı.İndi mənə cənnəti də versələrdi bu ana dəyişməzdim. Çox xoşbəxt idim. Və ən kulimniasiya nöqtəsi gəldi.Məni üzümdən öpmüşdü..Bu öpüş dostcasına olsa da mənə axşama kim gipnoz halında gəzməyə bəs edirdi.Havadaydım.Dəliydim. Harda olduğumu unutmuşdum.özümü unutmuşdum əslində.Qısaca bu anı şairanə təsvir etməyə məncə ehtiyac yoxdu.Əgər ürəkdən ama həqiqətən sevmisinizsə əminəm ki bu hisləri yaşamısız və lüğətdə buna uyğun söz tapa bilmədim.
Gəzinti bitdi.Yemək vaxtı idi.Yeməkxana meşənin içində.Yüksəklikdə idi.gözəl və səfalı yerdə. Bütün şəhəri görə biləcəyin bir yüksəklikdə idi. Yeməyi yenicə yemişdik ki siqaret çəkmək üçün çölə çıxdım.Və gördüyüm mənzərə dəhşət idi.Saltanat ağacların arasında oturub, əlində mənim aldığım hədiyyə və hönkür hönkür ağlayırdı.O məsum üz, o günahsız və ay üzlü mələk ağlayırdı. Onun gözəl gülümsəməsini gördükdən sonra ağlamasını görmək çox incidirdi məni. Ağlamaq heç yaraşmırdı. Və hönkürtü səsi.Qulağımı elə deşirdi ki. Eşitmək istədiyim ən son səs idi.Siqareti yerə tulladım və onun yanına getdim.O bir ağaca özün dirəmişdi və göyə baxaraq ağlayırdı.Yadıma onun dedikləri düşdü.Ay ulduz onun ən yaxın dostları idi.Əlində isə mənim aldığım o qolbaq idi.ay ulduz hissəsini iki barmağın arasına salmışdı. Məni isə suallar maraqlandırırdı. Nə olub? Niyə ağlayır axı? Və niyə mənim aldığım qolbaqla? Yanına oturdum..
- Saltanat..Nolub?
- Hüseyn xaiş edirəm get
- Getmirəm.Boşuna xaiş eləmə gedən deyiləm.
- Yanlız burax məni.Tək qalmaq istəyirəm.
- Bu istəyini sonra həyata keçirərsən.İndi danış görüm nolub?
- Offfff
- Nə ofulduyursan? Niyə ağlıyırsan axı
- Həyatıma ağlıyıram Hüseyn həyatıma.Mənim heç nəyə haqqım yoxdu.Mən hər şeydən