Mən... Həyatda neçə dəfə mən deyirik? Çox, çox... Əksər halda bizi elə bu məndən başqa heç nə maraqlandırmır. nə başqasının hissləri, nə sevgisi, nə duyğuları, yalnız özümüzü sevirik, özümüzə dəyər veririk.Özümüzə vaxt sərf edirik. O da belə idi, öz ani hisslərinə görə başqasını qurban verməyə, duyğuları ilə oynamağa hazır idi. Reynald səni heç bir zaman bağışlamayacağam, məndən istifadə etdiyin, hisslərimlə oynayıb indi tənha qoyduğun üçün bağışlamayacağam, ən əsas da xoşbəxtliyin nə olduğunu bildirib, sonra ondan məhrum etdiyin üçün.

1690-cı il, İrlandiya

-Reynald mən təəssüf edirəm...
-Təəssüf edirsən? Təəssüf edirsən? Lorik mənim arvadımı zorlayıb, öldürüblər. Bətnindəki uşaq doğulmamış ölüb, 2 yaşlı qızımı okeana atıb öldürüblər. Bu vəhşiliyi heç təsəvvür edirsənmi? Bu ağrını nə olduğunu anlayırsanmı? Mən sanki vəhşi, hissiz bir heyvana çevrilmişəm. Heyvanam. Əsl heyvan. Yalnız öldürmək, qan tökmək üçün yaşayıram. Həyatımda daha başqa məna yoxdur. Qisas, həyatım yalnız qisasdır.
-Sabah okeana çıxırıq, gəmi hazırdır. Bilirsən ki, Qara pələnglərlə üz-üzə gələcəyik, buna dözə biləcəksən? Qızını arvadını öldürən o insanları görməyə tab gətirəcəksən?
-Onların dərsini soyacam, hər birinə inanılmaz zülm verəcəm. Amma arvad uşaqlarına deyil, çünki Ria buna istəməzdi o mükəmməl qadın idi, belə vəhşiliyimi heç zaman bağışlamazdı. Mən qadınlarla mübarizə aparacaq qədər vəhşi deyiləm.
Reynald üzünü dəstəsinə çevirib dedi.
-Dostlar sayımız yüzdən çoxdur, hər biriniz qanadlarımın altındasığınacaq tapmısız, varım-dövlətimlə sizlə bölüşürəm əvəzində isə tabe olmağınızı tələb edirəm. Mübarizə aparın. Döyüşün! Və qalib gəlin.
Səyahətə çıxdıqlarından artıq 5 gün keçmişdi. Soyuq və şaxta idi, gəmi isə dalğalar üzərində dayanmadan irəliləyirdi. "Vəhşi" adlı gəmi uzaq sahillərə tərəf yoluna davam edirdi. Ria öldüyü gündən artıq 2 il keçmişdi. Reynald onun haqqında düşünürdü, onun uğrunda qisas həyatının mənası idi, onu bir qadın kimi deyil dost kimi sevirdi. Ona ata