donmuşdu. Reynald baş barmaqları ilə onun göz yaşlarını sildi.
-Buraxın məni... Buraxın...
-Tss... Sus... Sus dedim.
Gözləri süzülürdü. Gözlərinin qarşısında hər şey bulandı. Reynald huşunu itirəcəyini bildi, onu qollarına alıb qaladakı otaqlardan birinə apardı. Uşaq kimi yüngül idi... Bir qədər əvvəl nə etdiyini özü belə anlamırdı. Niyə ona yazığı gəldi?? Axı Niyə??
Ameli gözlərini açıb ətrafa boylandı. Ana... Ilk düşündüyü yalnız o idi. Ayağa qalxmaq istədikdə Reynald qolundan çəkib saxladı.
-Dayan, belə cəld durma...
-Mən haradayam? Anam...
-Onu bir neçə saatdan sonra dəfn edəcəyik. Uzan, sən xəstəsən... Qızdırmadan yanırsan. Yatağa dön. -Yox... Anam... Onun yanına dönmək istəyirəm... Anam... Buraxın məni yalvarıram...
Reynald onu yenidən qollarına alıb yatağa qoydu. Hörüyü onunla mübarizə apararkən açılmış, saçları da çiyinlərinə dağılmışdı. Çox uzun olduqları üçün həm özünün, həm Reynaldın qollarına dolaşırdı.
-Soyuqdu. Mənə çox soyuqdur... - deyib huşunu yenidən itirdi.
-Lənətə gələsən...
Qapı döyüldü.
-Kimdir?
Fiona şütüyərək otağa girdi.
-Yenə bu axmaqla...
-Yum ağzını! Rədd ol otaqdan!
-Nə? Biz dünən gecə...
-Dünən gecə fahişə olmaq istəyirdin və oldun! Heç nə dəyişməyib... Rədd ol otaqdan!
-Bilirdim... Bu axmağın səndən xoşlandığını bilirdim...
Reynald ona yaxınlaşıb sərt şəkildə qolundan tutdu.
-Sən yox -siz! Dediyimi iki dəfə təkrar etməyi sevmirəm...
-Belə oldu hə?? Eybi yox. Bütün bunlara görə Amelinin canını alacam...
-Ona bir barmağınla toxunsan özündən küs!!!
Fionanın nazik dodaqları büzüldü. Solğun üzü daha da bəyazlaşdı. Hirsindən nə edəcəyini bilmirdi. Qolunu onun əlindən çəkib qapıya tərəf getdi. Onlara tərəf nifrət dolu baxış atıb otaqdan çıxdı. -Lorik... Lorik bir qadın tap, müalicə edə bilsin... Bu qızın istisi artır.
-Anasına görə...
-Bilirəm. Sərkərdələrdən birini göndər, nə qədər pul lazım olsa verin amma bir qarı tapıb gətirin.
-Baş üstə. Amma onu tək qoymaq olmaz özün bilirsən.
-Bilirəm dostum, get...