. Cəld ol.
Reynald otağa döndü. Ameli çarpayıda sayıqlayırdı. Paltarını çıxarmaq lazım idi, sanki paltarla birgə yuyunmuşdu. Saçları belə nəmli idi. Qalada isə qocalardan, qardaşlarından başqa heç kəs yox idi. Fiona isə ona kömək etmək əvəzinə öz əlləri ilə qətlə yetirərdi. Alnına nəm dəsmal qoyur, əllərini ovuşdururdu. Saatlar keçirdi, Lorikdən xəbər yox idi. Başqa çarə qalmadı. Əynini dəyişməli, onu sərin suya salmalı idi. Bu orduda ən sınanmış vasitədir. Qapını bağladı. Ona yaxınlaşdı, ağ paltarı islanmış və əyninə yapışmışdı. Kobud əlləri ilə onun incə dərisinə toxunan kimi qəribə hisslər keçirdi.
-Ameli əynindəkiləri çıxarmalıyam...
-Anam deyir ki, mən hər zaman onun balaca qızı olaraq qalacam
O yenə sayıqlayırdı. Reynald paltarını çıxarmağa başladı, çılpaq olana kimi bütün üzərindəkiləri bir-bir çıxarırdı. Ona baxmamağa çalışsa da alınmırdı. Bu qadın gözəlliyindən xəbərdar belə deyildi. Incə beli... İri sinəsi, hamar dərisi. Ona baxdığından xəbəri olsa idi yenidən qorxaraq bir küncə sığınardı, amma indi müdafiəsizdir. Onu qollarına alıb sərin suya saldı. Özü də islandığı üçün köynəyini çıxardı. Onu sudan çıxarıb dəsmalla quruladı. Yenidən çarpayıya gətirib, əyninə öz təmiz köynəyini geyindirdi.
Köynəyi o qədər böyük idi ki, onun üzərində paltar kimi dururdu. Əl-ayağını məlhəmlə ovuşdurub üstünü örtdü. Birdən Ameli qolundan tutdu, qəflətən ayıldı.
-Mən ağlamıram... Ağlamıram, hirslənmə ata, məni vurma.
Yenidən gözlərini yumdu. Amma Reynaldın qolunu buraxmırdı. Reynald əli ilə üzünə, boynuna sığal çəkdi. Istisi daha az idi. Uşaq kimi qıvrılıb ona sığınmışdı. Deməli, bu əclaf qızını da döyürmüş. Qəzəbdən gözləri qızardı... Amma nə olsun? Bu mənə maraqlı olmamalıdır. Sadəcə qisas almamış ölməsinə icazə verə bilməzdi.
-Ameli qolumu burax.
-Yox... Günəş batma, sən istisən mənə isə soyuqdur.
Reynaldın ürəyi sürətlə döyündü, onu qucaqlayıb, yanında uzandı. Nə etdiyini anlamırdı, "axı niyə bunu edirəm? "
Bir neçə saatdan sonra qapı döyüldü.
-Reynald