nəhayət tapdıq.
Qoca qarı içəri girib məlhəmlərini hazırladı.
-Yazıq bala... Sağalacaqsan. İç bala, iç.
Reynald qarıni kənara çəkdi.
-Ameli oyananda kimin əynini dəyişdiyini soruşsa özün etdiyini deyərsən, qarı. Haqqın yetəri qədər ödəniləcək.
-Baş üstə cənab.
Axı niyə? Nə üçün onun bilməyini istəmirdi? Utanmağını, əzab çəkməyini niyə istəmirdi? Niyə?
Amelinin anasını qalanın arxasındakı xiyabanda dəfn etdilər. Reynald bu vaxt ərzində dayanmadan Ameli haqqında düşünürdü. Qarı qeydinə qalacaqdı, amma yenə də narahat idi. Gözləri ilə Fionanı axtardı küncdə vecsiz ifadə ilə durmuşdu. Reynald dəfndən sonra yenidən qalaya döndü. Iki gün beləcə ötüb keçdi. Fiona yenidən yatağına atılmağa çalışsa da hər dəfə kor-peşman qalardı. Ameli haqqında fikirlər Reynalda rahatlıq vermirdi. Özü də bunun nə səbəbdən baş verdiyini anlamırdı. Ameli bir neçə gündən sonra ayıldı. Başı ağrayırdı, gözlərinin altı qaralmışdı. Əynində kişi köynəyi görüb hürkdü.
-Qorxma qızım, əynini mən dəyişmişəm.
-Siz kimsiz? Mənə nə olub...
-Mənim adım Bertadır. Müalicəvi otlarla xəstələri sağaldıram. Necəsən qızım?
-Xəstə idim? Çox sağ olun Berta xala...
Qadının gözləri yaşla doldu. Ilk dəfə idi ki, bu qədər səmimi şəkildə xala sözünü eşidirdi.
-Bəs anam....
Ameli yatağa atılıb yenidən ağlamağa başladı.
-Ağlama bala...
Qapı açıldı. Reynald otağa girib Amelini süzdü, arıqlayıb, solmuşdu. Ameli ayaq səsləri eşidib küncə sıxıldı. Reynaldı gòrəndə bax beləcə qorxardı. Örtüyü boğazına qədər çəkib, baxışlarını qaçırırdı.
-Bizi tək qoy qadın.
-Baş üstə cənab.
Amelinin qəhvəyi gözləri həyəcandan yumrulandı. Udqunub sual dolu gözlərlə qadına baxsa da , qadın arxaya dönmədən otaqdan çıxdı.
-Qorxma... -Mən... Mən...
-Bəstir! Səsin quzu səsi kimi əsir. Niyə məndən qorxursan? - deyib ona tərəf getdi. Ameli əlləri ilə üzünü örtdü.
-Mən anamı istəyirəm... Mən qorxuram.
-Səni ananın məzarına aparım?
Ameli yaş dolu gözlərilə ona baxdı. Baxışında ümid qığılcımlandı. Bəlkə də bu kobud kişi o