o qədər də qəddar deyil?
Berta xala Ameliyə geyinməyə yardım etdi. Reynald Ameli nə qədər etiraz etsə də onu qollarına alıb məzara apardı. Ameli anasının məzarını qucaqladı, qorxularını ona danışdı və nəhayət onunla ayrılığını qəbul etdi... Beləcə, Reynaldın anlayışı, qayğısı onu tamamilə çaşqınlığa saldı. Nə üçün ona qarşı belə rəhmdil idi?
-Ameli...
Reynaldın səsini eşidib diksindi. Sakitcə pəncərədən baxırdı... Reynaldı seyr edirdi, amma birdən yox oldu. Onun yanına gələcəyini təxmin etməmişdi.
-Səninlə danışmalıyam. Belə baxma.
-Necə?
-Indi baxdığın kimi.
-Mən heç nə anlamıram.
Reynald ona tərəf bir neçə addım atıb qolundan tutdu. Əynində yaşıl libas olsa da gözlərinin qarşısında çılpaq idi. O gecə olduğu kimi, bədəninə toxunmaq, səsini dinləmək onunla danışmaq istəyirdi. Amma atasına olan nifrəti onu boğurdu. Onu özünə tərəf çəkdi. Ameli hürküb çırpındı, balaca əlləri ilə sinəsinə söykəndi. Saçları hörüksüz, dağınıq, elə indicə daranmış idi.
-Toxunmayın... Qardaşlarımı çağıracağam.
-Çağır, o körpə uşaqların sənə nə köməyi olacaq?
-Mənə toxunmağa haqqınız yoxdur.
Buraxın...
-Yoxdur hə? Indi görərik.
Qollarını əlində burub Amelini divara söykədi.
-Axı... Buraxın. Yalvarıram, siz...
Reynaldın yaşıl gözləri alovlandı. Qarşısındakı balaca məxluqun dodaqlarına baxıb gülümsədi.
-Sənin ilk və son kişin mən olacağam. Bu gözlər ancaq mənə baxacaq, bu dodaqlar isə...
Elə o anda onu ehtirasla öpdü. Ameli gözlərini qapadı. Ondan qaçmağa çalışsa da alınmadı. Başı fırlandı, sanki bu özü deyildi.
Reynald dodaqlarını öpməyə davam edirdi, bu nədir axı... Qəribə hissdir. Kitablarda bəzən bir-birini sevənlərin öpüşdüyünü oxuyurdu. Sevənlərin... Bu fikir ilk dəfə idi ki, ağlına gəlirdi. Bu mümkün ola bilməzdi, onlar 10 gün olar ki, tanışdırlar, onu heç tanımır... Amma görəsən sevmək necə bir hissdir? Bu ona uzaq və qəribə görünürdü. Üzündə azca saqqal var idi, bu dərisini cızırdı. Reynald qollarını buraxıb üzünü əlinə aldı. Ameli daha etiraz etmirdi. Hər