şey dumanlı idi. Bir neçə dəqiqədən sonra Ameli sanki ayılıb azad edilən qolları ilə onu itələməyə çalışdı. Divara tərəf çevrilib, ona kürəyini çevirdi. Uzun saçları belinə kimi süzülmüşdü. Reynald sinəsi ilə kürəyinə söykənib əli ilə saçını qulağından çəkdi. Ona tərəf əyilib, qulağına pıçıldadı:
-Bir daha mənə kürəyini çevirmə. Mən itaətsizliyi sevmirəm.
-Siz mənimlə belə rəftar edə bilməzsiniz, axı atamın dostusuz... O bunları bilsə...
-Sus! Bir söz belə demə... Nə etsən də mənim olacaqsan.
-Gedin... Xahiş edirəm.
Reynald qulağını yüngülcə dişləyib yenidən ona sarıldı. Ameli çox balaca, zərif idi. Qəflətən əllərini çəkib otaqdan çıxdı. Ameli diz üstə çöküb ağlamağa başladı. Dodaqları öpüşdən sonra yanırdı. Həyatındakı ilk öpüşdən sonra...
Reynald həmin öpüşdən sonra dərhal qalanı tərk edib, ətraf torpaqlara nəzarətə getdi. At çaparkən onun haqqında düşünməyəcəyini zənn etsə də heç də belə olmadı. Lənətə gələsən onu öpməməliydim... Amma bu məsumluq, bu baxışlar onu dəli edirdi. Onu ilk öpən, ona ilk toxunan özü idi, buna adı kimi əmin idi. Qadınların həqiqi və yalançı simalarını asanlıqla ayırırdı. Onu öpəndə balaca dovşanı kimi əsirdi. Ürəyinin döyüntüsünü belə eşidirdi. Yanaqları qızarmışdı, ancaq bakirə bir qızın gözlərində belə çaşqınlıq ola bilərdi. Amma ona etiraz edirdi, Fiona kimi təslim olmaq istəmirdi. O başqa idi... Tam başqa.
-Nə etsən də, mənim olacaqsan...
Bu sözləri təkrar edib atı daha da sürətlə çapdı.
Reynald bir neçə gün idi ki, yox idi. Ameli qardaşları ilə vaxt keçirir, hər gün anasının məzarına güllər aparırdı. Mətbəxdə Berta xala ilə daha çox vaxt keçirirdi, o qalada qalıb yaşayırdı, Ameli ona çox bağlanmışdı. Qəribə idi ki, Fiona onunla bir kəlmə belə kəsmirdi. Ameli anlayırdı ki, bunun səbəbi Reynaldın qalada gözətçi qoymasıdır. Onun haqqında tez-tez düşünürdü, etiraz etsə belə... "Yox bu heç də belə deyil, o vəhşinin haqqında nə düşünəcəyəm. Elə deyil ana? " Fikirlərində anası ilə söhbət edərdi.
-Bu gün yeməyə nə var?