?
Ameli bu kobud səsi eşidib arxaya baxdı. Özünü ona baxdıqca çox cılız və müdafiəsiz hiss edirdi. Ameli utanıb yenidən ona kürəyini çevirdi.
-Balaca qorxaq...
-Mən heç də qorxaq deyiləm, sadəcə siz... biz...
Reynald gülümsədi.
-Belə dilin dolaşanda çox şirin olursan..Ameli daha da qızarıb, gözlərini ətrafa gəzdirdi. Ona baxmaq istəmirdi. Istəmirdi.
-Siz çox kobudsuz, başqalarının hisslərini heç düşünmürsüz.
-Sənin hisslərini düşünüm? Düşünməsəm də, bilirəm.
-Heç də bilmirsiz.
-Məni düşünürdün elə deyil? - Bir neçə addımla aradakı məsafəni qət edib yenidən yolunu kəsdi.
-Necə də səhv düşüncəlisiz, bir saniyə belə sizi xatırlamamışam.
-Onda gəl xatırladım...
Əlinə hörüyünü sarıb, onu özünə tərəf çəkdi. Onu çılpaq gördüyü andan sonra yeganə istəyi ona toxunmaq, istisini hiss etmək idi. Amma eyni zamanda onu tanımaq istəyirdi, xarakterini, sevdiyi rəngi, yeməyi... Ameli balaca əlləri ilə sinəsini döydü, çırpındı amma heç nə alınmadı.
-Necə də qüvvətlisən, körpə kimi.
-Siz vəhşisizsə bu o demək deyil ki...
Reynaldın üzünün ifadəsi dəyişdi. Duqlası xatırladı. Rianı, övladlarını... Hirslə onu ağuşuna aldı. Dodaqlarının qovuşduğu an qəflətən səs eşidib duruxdular.
-Ikiüzlü fahişə demək özün onu yatağına çağırıbmışsan...
-Sənin dilini boğazından çıxararam qadın! - deyib Reynald Fionaya tərəf addımladı.
-Nədi? Düz demirəm? Özünü hamıdan yaxşı göstərməyə çalışan bu qız anasının meyiti soyumadan burda kişi ilə ehtiras oyunu oynayır.
-Daha bir söz və ömrünün son günlərinədək qaranlıq zindanda qalacaqsan!
-Atam buna görə...
-Atan çox uzaqlardadır. Mən isə qarşındayam, budur göstər cürətini.
Fiona bu sözlərdən hürküb daha bir söz demədən mətbəxdən çıxdı.
Ameli diz üstə çöküb hönkürdü. Əlləri ilə üzünü Reynalddan gizləməyə çalışırdı.
-Bəsdir! Ağlama... Qalx ayağa.
-Toxunmayın mənə, toxunmayın.
-Sizə görə bacım mənə daha da nifrət edəcək, o, kobud görünsə də bu heç də belə deyil...
-Sən necə də sadəlövh uşaqsan. Sizi tək qoysam səni öz əlləri