ilə öldürər, sən isə mənim qarşımda onu müdafiə edirsən.
-O mənim bacımdır.
-Sən isə onun yox.
Reynald əlini yumruq şəklində sıxaraq mətbəxdən çıxdı. Bəzən bu qədər səmimi məxluqla üz-üzə gəlməyi onu çaşqınlığa salırdı. Bəlkə də hər kəsdən qisas almalı idi, bircə ondan deyil... Amma Rianı, övladını xatırlayıb bütün tərəddüdləri kənara atdı. "Mənim də arvadım, övladım günahsız və təmiz idilər" amma heç kəsin onlara rəhmi gəlmədi. Nə üçün indi o, vəhşilərin kralı bu balaca qıza qarşı rəhmdil olmalı idi? Xeyr, o amansız olacaq, onun çəkdiyi əzabları bütün bu insanlar çəkəcək. Ameli otağına qalxıb Allaha dua etdi. Həyatįnda hər şey tərs dönmüşdü. Ətrafında güvənə biləcəyi biri yox idi. Fiona ona nifrət etsə də, onlar bacı idilər... Nə üçün? Axı nə üçün bütün bunlar onun başına gəlirdi? Axı nəyə görə?
Son günləri Ameli öz otağında keçirirdi, demək olar ki, otağı tərk etmirdi. Sərt qış yaxınlaşırdı. Ağaclar solmuş, hava isə şaxtadan sanki donmuşdu. Həmin gündən sonra daha Reynaldı, nə də Fionanı görməmişdi. Berta xala ona yemək gətirir, hal-əhvalı ilə maraqlanırdı. Nə edəcəyini, onları gördüyü zaman nə deyəcəyini bilmirdi. Əynində açıq mavi don var idi, tək olduğu üçün saçlarını darayıb sadəcə çiyninə atmışdı.
Qəflətən qapı döyüldü.
-Ameli, aç qapını.
-Gedin, xahiş edirəm...
-Aç yoxsa onu sındıraram, cəld ol...
Ameli hürkərək qapını açıb küncə sıxıldı.
- Bir də qapını bağlamağa cürət etmə! Anladın?
-Bəli...
Reynald bir başdan o biri başa gedirdi. Qəfəsdə bağlı qalan şirə bənzəyirdi. Əynindəki uzun qara paltosu onu daha da zülmətli göstərirdi.
-Əşyalarını topla, sabah Irlandiyaya, nəsil torpaqlarıma yola düşürük.
-Nə? Yox... Siz bizi apara bilməzsiniz, anamın məzarı buradadır. Atam izn verməz...
Reynald ona yaxınlaşıb, saçlarından tutub onu özünə tərəf çəkdi.
-Sənə necə itaət etməli olduğunu öyrədəcəyəm. Mən Qara Duqlas kimi rəhmdil deyiləm, bunu unutma Ameli. Əgər dediyim vaxta kimi hazır olmasan səni çiynimə atıb aparacağam, ona görə cəld