n kənarında durub izləyirdi. Sərxoş olub, onunla söhbətləşdiyi gündən artıq çox keçmişdi. Bu günlər ərzində o, daha Ameliyə yaxınlaşmır, onunla söhbət etməyə çalışmırdı. Bu Amelini təəccübləndirirdi amma eyni zamanda kədərləndirirdi. Kobudluğu üçün deyil,xoş davranışları üçün darıxırdı. Anasının məzarına onu qollarında aparır, xəstə olduğunda yatağının başına qarını gətirirdi. Sinəsindəki ürəyin daşlaşmadığına əmin idi. Amma heyf ki, Reynald bunu biruzə verməməyə çalışırdı. Hər dəfə onunla qarşı-qarşıya gələndə son görüşləri zamanı dedikləri haqqında ona suallar vermək istəyirdi. Amma cürət edə bilmirdi. Reynaldın sərt baxışları onu susmağa vadar edirdi.
Reynald Van Uolberq öz krallığının ən zirvə nöqtəsində yerləşən Uolberq qalasında yaşayırdı. Buna yaşamaq demək olar idisə. Ria öldükdən sonra Reynald demək olar ki, bütün həyatını səyahətlərə sərf edirdi. Uolberq qalasında saysız qulluqçular yaşayırdı. Amma qulluqçulardan başqa burada Reynalda dogma olan bir kəs var idi. O, da yaşlı anası idi. İlayda xanım qalanın və krallığın kraliçası idi. Yaşlansa da, mehriban və iti ağıllı bir qadın idi. Oğlunu şəxsən qala qapılarının qarşısında qarşılayırdı.
-Reynald, oğlum…
-Ana…
-Şükürlər olsun oğul, səni salamat gördüyüm üçün şadam.
Reynald anasının qarşısında diz üstə çöküb əlini öpdü. Sonra qalxıb onu var gücü ilə qucaqladı.
-Günü-gündən atana daha çox bənzəyirsən.
-Bunu eşitməyimə şadam ana.
-Bu qonaqlar kimdir?
-İçəriyə keçək ana, sənə hər şeyi izah edəcəyəm.
Reynald anası ilə birgə iş otağına daxil oldu.
-Qara Duqlas… Onun qızları və oğulları? Amma oğlum axı o şərəfsiz sənin arvadını…
-Bilirəm ana, sən bilirsən ki, mən onları buraya bir məqsədlə gətirmişəm. Duqlas artıq onların burada olduqlarını yəqin ki, bilir. Boş durmayacaq, üzə çıxacaq, əminəm.
-Sən hər zaman doğru qərarlar almısan oğlum, sənə güvənirəm.
-Çox sağ ol ana. Qızlardan birini qaladayanında yerləşdir. Digərini isə kilsənin yanındakı evdə. Sarışın olanı.
-Niyə?
-Sözlərimə