. Ağılsız hərəkətlər etmə, yoxsa onlara görə başınla cavab verəcəksən.
Bunları deyib Reynald evdən çıxdı. Qardaşları canla-başla meşədəki sahədə işləməyə başladılar. Deyəsən onlar ortaq dil tapa bildiyi yeganə insanlar idi. Ameli… Onunla danışmalı idi. Onu görməli idi. Zərif səsi, baxışları üçün darıxmışdı. Etiraf etmək istəməsə də darıxmışdı.
-Otağını bəyəndin?
-Bəli cənab.
Ameli baxışlarını ondan qaçırmağa çalışırdı. Ürəyi sürətlə döyünürdü. Axı nə üçün onu görəndə dilim dolaşır? Bütün demək istədiklərimi unuduram.
-Mənə baxmaqdan qorxursan?
-Xeyr… Amma siz… O gün…
-Bu sənin üçündür.
Bağlamanı yatağın üzərinə qoyub qapıya tərəf getdi.
-Bu günkü ziyafətdə onu əynində görmək istəyirəm, Ameli.
Reynald otaqdan çıxan kimi Ameli bağlamanı açdı. Bağlamada ağ rəngli zərif bir don var idi. Ameli onu əlinə alıb aynanın önündə dayandı. Demək bu hədiyyə idi? Gülümsəyib bağlamanı sinəsinə basdı, deməli o da bunu hiss edir…Ameli ağ donu geyinib, uzun qara saçlarını hördü. Əslində bu donu heç geyinməməli idi, amma özü də ə üçün bunu etdiyini anlamırdı. Axşama yaxın İlayda xanım onun yanına gəlib, uzun, mənalı baxışla Amelini süzdü.
-Bu paltarda əsl şahzadələrə bənzəyirsən. Gəl gedək qızım, qonaqlar artıq gəlməkdədir.
Ameli xanım İlayda xanımın arxasınca qalanın ən böyük ziyafət otağına getdi. Qonaqlar deyib gülür, mahnı sədaları altında rəqs edirdilər. Reynald zalın ən uca yerində stolun arxasında əyləşmişdi. Bütün qonaqlar ona baş əyir, sadiq şəkildə qarşısında diz çökürdülər. Reynald Amelinin otağa girdiyini görüb ona tərəf baxış atdı. Verdiyi donu geyinmişdi. Bu nə demək idi? Sözsüz sülh? Ya müvəqqəti barışıq? Hələ nə edəcəyi qərarını verməmişdi, amma vaxt keçirdi. Qəti qərarını verməli idi, artıq gözləmək olmazdı. Anasının Ameliyə olan mehriban davranışı onu təəccübləndirmişdi. Anası ədalətli, lakin seçici qadın idi. Əgər bir qıza bu qədər xoş davranırdısa demək ki, həqiqətən də, onun doğru insan olduğuna inanırdı. Bəs Reynald buna inanırdımı? Ən