çətin məsələ elə bu idi. Reynald ayağa qalxıb, onlara tərəf addımladı.
-Ana...
-Oğlum, hər kəs qonağımızı görmək istəyir.
-Bilirəm, ana. Ameli bu gün bizim masamızda əyləşəcəksən.
Ameli onların arxasınca gedib, Reynaldla anasının arasında olan stulda əyləşdi. Özünü qəribə hiss edirdi. Sərkərdələr pıçıldaşır, qadınlar isə əsəbi baxışla onu süzürdülər. Onların hamısı bəyaz dərili idi, ondan fərqli olaraq. Qaraçı qanı onu daha tünd dərili etmişdi. Bu da onu hər kəsdən daha fərqli göstərirdi, ağ paltarda isə bu daha da bəlli olurdu. Özünü çirkin, hər kəsdən daha fərqli hiss edirdi.
-Nə olub? Niyə belə qəmginsən?
-Mən öz otağıma gedə bilərəm?
Reynald heç nə demədən masadan qalxıb, onun stulunu çəkdi. Amelinin arxasınca otağa tərəf getdi. Ameli otağa girib qapını bağlamaq istədikdə durmadan arxasıyca girib, qapını kilidlədi.
-Masa arxasında bir söz demədim deyə, bu özbaşna hərəkət etdiyin zaman susacağım demək deyil. Sən o qonaqlıqda olmalısan.
-Mən istəmirəm...
Reynald ona yaxınlaşdı, Ameli arxaya addım ataraq divara yapışdı.
-Verdiyim paltarı geymisən, deməli mənim hədiyyəmi qəbul etmisən. İndi isə orda olmaq istəmədiyini deyirsən. Bunu necə anlamalıyam?
-Necə istəyirsiz, elə də anlayın. Mən o insanların mənə baxmasını istəmirəm.
-Sus Ameli sən toxunmayacağıma söz vermişəm, amma cəzalandırmayacağıma yox.
-Siz kimsiz? Axı niyə mən və qardaşlarım, Fiona buradayıq? Niyə mən bu qonaqlıqda olmalıyam? Siz nə istəyirsiz? Mən yenicə anamı itirmişəm... Harada olduğumu belə bilmirəm...
Reynaldın boz gözləri qəzəbdən işıldadı. Ameli başını aşağı salıb udqundu.
-Mən Reynald Vəhşilərin kralı İrlandiyanın şimal sahilinin yeganə sahibiyəm. Atan tərəfindən öldürülən qadının əri və qətlə yetirilmiş uşaqların atasıyam.
Amelinin gözlərində qəribə ifadə dondu. Eşitdiklərinə inana bilmirdi.
-Xeyr, bu həqiqət ola bilməz. Atam bunu edə bilməzdi. Bu səhvdir...
-Atan mənim kimi döyüşçüdür. Fərqimiz ondadır ki, mən qadın və uşaqları öldürəcək qədər şərəfsiz