a getmekde idi. Bir gun onun uwaqlarinin anasi olacagini duwunerwk yuxuya gedirdi...Səhər oyandığında Ameli ətrafa baxıb, Reynaldı görmədi. Yataqdan qalxmaq istədikdə, qarnında və belində ağrılar hiss etdi. Çarpayıya baxıb qan izləri gördüyündə, hürksə də, bunun artıq nə ilə bağlı olduğunu anlayırdı. Özünü bir az halsız, amma qəribə halda xoşbəxt də hiss edirdi. Ayağa qalxıb, yuyundu. Paltarlarını dəyişib otaqdan çıxdı. Reynaldı görmək istəsə də, dünənki gecədən sonra onunla üz-üzə gəlməkdən çəkinirdi.
-Qızım, adətən sübhdən oyanardın, xəstə deyilsən?
İlayda xanım Amelinin solğun üzünü görüb narahat oldu.
-Xeyr İlayda xanım, hər şey qaydasındadır.
-Bundan sonra mənə ana deməyini istəyirəm. Çünki sən həqiqətən də, mənə övladım kimi dəyərlisən. - deyib İlahda xanım başına sığal çəkdi.
Ameli gülümsəyib ona baxdı. Ana? Bəlkə Tanrının ona rəhmi gəlib və ona yenidən ana bəxş edib? Ameli İlayda xanımı və onun mehribanlığını sevirdi. Çox səmimi və təmizqəlbi insan idi.
-Ana... - deyib Ameli yaş dolu gözlərlə ona baxdı. İlayda xanım onu qucaqlayıb, sonra onunla birlikdə mətbəxə doğru getdi.
-Gəl, səhər yeməyi ye. Çox zəif görünürsən, sən yaxşı qidalanmalısan. Qışda bizim diyar çox soyuq olur, xəstələnməmək üçün qeydinə qalmalısan. Mən isə qulluqçulara nəzarət edib gəlirəm.
Ameli mətbəxdə tək deyildi, qulluqçular ətrafında fırlanırdılar. Özü isə əlinə kökə alıb, pəncərədən baxaraq yeyirdi. Hava küləkli idi, ağacların yarpaqları titrəyərək əsirdi. Fionanı, atasını... anasını, hər kəsi xatırlayıb dərindən nəfəs aldı. Qəflətən kiminsə onu ağuşuna aldığına hiss edib yerindən dik atıldı.
-Qorxma...- deyib Reynald əlləri ilə onu belindən qucaqlayıb, üzünü onun üzünə söykətdi. Amelinin ürəyi çırpınmağa başladı. Toxunuşlarını hiss edib, dünənki gecəni xatırladı. Artıq bir-birilərinin ən kiçik xırdalıqlarını belə tanıyırdılar. Bədənləri ilə sanki qəlbləri də qovuşmuşdu.
-Otaqda bizdən başqa heç kəs yoxdur və nə etmək istədiyimi bilirsən...- Onu özünə tərəf çevirib,