ç kəs bilə bilməz. Qalaya çatdıqlarında Amei narahat halda otaqda gəzişirdi.
-Ameli, gecəyarısıdır... Niyə hələ yatmamısan?
-Reynald, mən çox narahatam. Atamla Fionanı tapdız?
-Fionanı tapdıq, amma qorxaq atan yenə də qadın donu arxasında gizləndi.
-Belə kobud danışma, bilirəm ki...
-Sən heç nə bilmirsən! Heç nə bilmirsən qadın!
-Axı niyə bütün olanların hirsini indi məndən çıxarırsan? Bu bir ayı biz çox xoşbəxt idik, gəl...
-Xoşbəxt? Xoşbəxt? Biz sadəcə birlikdə yaxşı vaxt keçirirdik. Sən hansı xoşbəxtlikdən danışırsan?
-Nə... Sən bunu hirsindən deyirsən bilirəm. Sən əslində belə düşünmürsən, axı biz... Biz...
-Biz nə? Sevişdiyimiz üçün xəyallara dalmısan? Sən arvadımsan, səninlə sevişmək mənim təbii ehtiyacımdır. Oyan Ameli, özünü axmaq uşaq kimi aparma.
-Sən bir günə necə bu qədər dəyişə bilərdin? Belə qəddar olma xahiş edirəm... - Ameli ağlamağa başlayıb, ona tərəf getdi.Əlini çiyninə qoyub, onu qucaqlamaq istəyəndə Reynald onu özündən uzaqlaşdırdı.
-Qəddar? Mən sənə qarşı heç bir zaman qəddar olmamışam və olmayacağam. Amma ehtirasdan və xoş münasibətdən başqa məndən heç nə gözləmə. Səni sevmək Rianın və övladlarımın ruhuna xəyanətdir. Mən isə xəyanətkar deyiləm.
Bunu deyib Reynald otaqdan çıxdı. Ameli diz üstə çöküb hönkürməyə başladı. Gecə yatağında tənhalıqda uzanıb Reynaldın sözlərini xatırlayırdı. Ürəyinə sanki yüzlərlə bıçaq batırmışdılar. Əzab çəkirdi, bu bir ayı uşaq tək özünü aldadırdı. Reynald haqlı idi, bir dəfə olsun belə onu sevdiyini deməmişdi. Bu Amelinin öz xəyalları idi. Bədənini ona bəxş etmişdi, qəlbini ona bəxş etmişdi, həyatını ona bəxş etmişdi, o isə onun hisslərini tapdaq altına atmışdı. Nədənsə Fionanı görmək istədi. Ona qarşı qəddar olsa da bacısı idi. Ona rəhmi gəlirdi. Reynald ona qarşı bu qədər qəddar idisə, Fiona ilə nə edəcəyi heç bəlli olmazdı. Gecə yarısı ayağa qalxıb iradəsini toplayıb otaqdan çıxdı. Fionanı zirzəmidə saxlayırdılar, gizlincə qapını açıb içəri girdi.
-Sən....
-Fiona, sən yaralı deyilsən?