Anladınız?
-Anladım.
-Eşitmədim?
Fiona üzünü büzüşdürüb bir daha təkrar etdi.
-Anladım.
-Bəs sənin dilin yoxdur?
Amelinin iri gözləri yaşla doldu. İlk dəfə idi ki, yad bir insan ona müraciət edirdi həm də bu qədər kobudcasına. Sulu gözlü olmağın axmaqlıq olduğunu, zəiflik olduğunu anlayırdı. Amma özü ilə bacarmırdı.
Saclarını bir hörüklə kürəyinə atmışdı, əynində açıq qəhvəyi rəngli don var idi. Cılız idi, incə belli, iri sinəli, Fiona onun yanında meyitə oxşayırdı. Rəngi çox bəyaz idi. Ameli isə qəribə dərili idi, ipək kimi hamar, amma bir qədər tünd rəngli dərisi var idi.O Reynalda şərqdə olduğu zaman gördüyü qadınları xatırlatdı, gözəl idi... Amma gözəl olduğu qədər atasının murdar qızı idi. Bunu düşündüyü an gözləri alovla qığılcımlandı.
-A...A... anladım.
-Mənə otaq hazırla.
-Mən hazırlayaram, Ameli bacarıqsızın biridir.
Fiona nəisə hazırlamaq istəyirdi? Bu heç də yaxşı fikir deyildi, demək ki, yenə də gizli məqsədi var idi. Çünki Fiona hər zaman ev işlərini Amelinin boynuna atardı. Ona qarşı münasibətinin bu halda yalnız bir səbəbi ola bilərdi, ondan xoşu gəlirdi... Bu kobud insandan xoşu gəlirdi.
-Dedim ki, o hazırlayacaq.
Reynald onun başı üzərində dayanıb ona baxırdı. Ondan çox hündür, enli çiyin idi. Ameli özünü balaca və müdafiəsiz hiss etdi, qaçıb gizlənmək istəyirdi.
-Ananın xəstə olduğunu eşitmişəm, ona qulluq etmək istəyirsənsə, işini tez bitirsən yaxşıdır. Eşitmirəm?
-Yaxşı...
-Yaxşı kim?
-Cənab...
-Afərin, gedək. Mənə öz otağını hazırlayacaqsan?
-Nə...?
-Eşitdiyin kimi, mənə öz otağını hazırlayacaqsan, ananın yanına köçərsən.
Fiona gülümsədi. Deyəsən onu bu vəziyyət əyləndirirdi. Onlar arasındakı bu narazıçılıq hiss olunurdu, Fiona açıq-aşkar baş verənlərdən razı idi, bacısının alçalmağından sanki zövq alırdı. Fiona sarışın idi, sərt, soyuqqanlı qıza bənzəyirdi. Yaşı az olsa da yaşına görə çoxbilmiş və eyni zamanda çox axmaq, sadəlövh birinə bənzəyirdi. Bu balaca qaraçı isə elə görünmürdü, gözlərini qaçırır, əlindəki