-Yox... Amma vəhşi ərin mənə zülm edir, atamızın harda olduğunu söyləməyimi istəyir. Mən heç nə bilmirəm. Heç nə...
-Sakit ol Fiona sənə inanıram. Bir az su iç... -Ameli ona su uzadıb kənara çəkildi. Özünü günahkar hiss edirdi. bu bir ayı hər şeyi unudub Reynaldla birgə xoş günlər keçirdiyi zaman, onların harada olduğunu düşünsə də özünü eqoist hiss edirdi. İndi isə Reynald əslində onun da xoşbəxtliyinin əslində bir illuziya olduğunu ona sübut etmişdi.
-Ameli məni azad et, yalvarıram. Biz bacıyıq...
-Fiona mən bunu edə bilmərəm, bilirsən ki, Reynald...
-Sən axı necə onunla evlənə bilərdin? Necə?
-Mənim başqa yolum yox idi...
-Yolun yox idi? Özünü öldürərdin, intihar edərdin. Sən heç nə bilməyən safın birisən... Sən onun nə etdiklərini bilmirsən.
-Sən nədən danışırsan Fiona?
Fiona əzablı şəkildə stuldan qalxıb ona tərəf gəldi. Yorğun və solmuş görünürdü. Amelini qəflətən qolundan tutub gözlərinə baxdı. Əlini əlinə alıb qarnına qoydu.
-Hələ az hiss olunsa da.... Mən tezliklə ana olacağam.
-Nə? Fiona sən bunu Reynalda deməliydin o səni bu otaqda kilidləməzdi. Axı necə...
-Bəs uşağın atasının kim olduğunu bilmək istəmirsən? Onun atası sənin sevimli ərin Reynalddır.
-Yox bu həqiqət ola bilməz, sən yalan deyirsən.
-Yalan demirəm o gecə qalada biz sevişmişdik... Hə.. Hə... həm də sənin yatağında, eşidirsən sənin yatağında. O məni vəhşı kimi istəyirdi, mən bakirə idim və o mənə sahib oldu. İndi isə sən onun arvadisan. İndi də gecələr səninlə sevişir hə?
Ameli əlləri ilə ağzını örtüb, hönkürtüsünü saxlamağa çalışırdı. Başını yelləyib, arxa-arxaya gedib, divara söykəndi.
-Bu həqiqət ola bilməz, ola bilməz...
-Səni sevdiyini düşünürdün axmaq??? O özündən və öz qisasından başqa heç kəsi sevmir, heç kəsi...
Ameli otaqdan çıxdı. Gözətçilət otağı arxasınca kilidlədilər. Ameli otağına qaçıb, saatlar boyu ağlayırdı. Eşitdiklərinə inana bilmirdi. Amma həqiqəti öyrənməli idi. Reynaldın otağına qapını döymədən girdi. İş otağı hər zaman ki kimi qaranlıq və