və vahiməli idi.
-Sən otağıma girməyə necə cürət edirsən?
-Biz danışmalıyıq.
-Biz artıq danışdıq.
-Siz Fiona ilə... Siz... - Amelinin səsi titrədi. Ağlayaraq titrəyən səslə danışırdı.
-Biz nə?
-Siz onun gecə keçir...
-Sənin suallarına cavab verməli deyiləm.
-Deməli bu doğrudur?
-Doğru olsa nə olacaq hə? Hara qaçacaqsan? Sən mənimsən. Mən arvadımsan. Sən bacının necə biri olduğunu bilirsən. O gecənin nə onun, nə də mənim üçün əhəmiyyəti yox idi.
-Sən necə belə qəddar və soyuq ola bilərsən? Sən mənim bacımla, arvadının bacısı ilə...
-Onda sən mənim arvadım deyildin.
-Bizim aramızda olanların özəl olduğunu düşünürdüm. Sən isə mənim qəlbimi tapdaladın, mənim arzularımı ümidlərimi. Sən qisasla yaşayırsan, bu qisas isə səninlə bərabər ətrafdakıları da məhv edir... Məni məhv edir. Sən günahkarla bərabər günahsızları da cəzalandırırsan.
-Bəsdir, Ameli... - deyib, Reynald onu qolundan tutdu.- Sən mənim arvadımsan və mənim olaraq qalacaqsan.
Reynald onu öpüb, divara sıxdı. Ameli ondan uzaqlaşıb, ona sillə vurdu.
-O hamilədir... Səndən hamilədir. Sənə nifrət edirəm. Həyatımda ilk dəfədir ki, bir insana nifrət edirəm. Atam məni döysə, Fiona alçaltsa da onlara qarşı hisslərim məhv olmayıb, amma sən mənim hisslərimlə oynayıb, hətta indi belə məni alçaldırsan. Mən ölmək istəyirəm, ölmək... Səndən uzaqda olmaq istəyirəm, səni sevdiyim qədər sənə nifrət edirəm. Həm sevib, həm də nifrət edirəm. Bu hisslər ürəyimi parçalayır... Sən mənim bacımın övladının atasısan, sən...
Amelinin əlləri titrəyirdi. Nəfəsi dayanmaq üzrə idi. Sanki boğulurdu. Reynald bu xəbəri eşidəndə sarsıldı Amelinin dediklərini anlaya bilmirdi. Ameli onu sevirdi? Fiona ondan hamilə idi? Amelinin gözlərinin qarşısında hər şey qaraldı, huşunu itirdiyində Reynald onu qucağına alıb, otağa apardı... Reynald Amelini carpayiya qoyub, Berta xalani cagirdi. Qadin Amelini carpayida halsiz gorub tewviwe duwdu.
-Cenab ona ne olub?
-Bilmirem, heyecandan oldu yegin... Onun qeydine qal... Men ne