əlini ağdan qaraya vurmağa qoymurdu. Ameli yemək bişirməyi sevsə də Eyla ona ağır işlərlə məşğul olmamağı, həyəcanlanmamağı söyləyirdi.
-Sən körpəni qorumalısan, əzizim. Mən ilk uşağımı itirdim... Buna görə sənin belə dərd görməyini istəmirəm.
Ameli anlayışlı şəkildə onun dediklərinə riayət edirdi. Eyla əri və uşaqları ilə qalanın o biri başında yaşayırdı. Xoşbəxt səmimi ailə idilər. Uşaqlar Amelini, Ameli bacı çağırırdılar. Çünki Ameli çox gənc idi və onu xala deyə çağırmaq onlar üçün qəribə idi. Ameli günlərini kitab oxuyaraq, Berta xala və Eyla ilə söhbət edərək keçirirdi.
-Ameli Reynald sonda burada olduğunu biləcək və o zaman...
-Berta xala məni tapmağını istəmirəm. Bəlkə nə vaxtsa... Amma indi deyil. Onu sevirəm, ürəyim bunu pıçıldayır. Mən əzab çəkirəm, amma ağlımla, düşüncəmlə ona qarşı olan mənfi olduyğularımı da bilirəm. Bətnimdə onun körpəsi var buna görə də ona nifrət edə bilmirəm. Nifrət etdiyimi desəm də, bunu etməyə qadir deyiləm...
-Əsl sevgi elə budur, nə qədər ona zidd getsəndə yaxanı buraxmaz.
-Bu körpənin atası olduğu üçün onu dəfələrlə artıq sevirəm, o mənə doğma bir canlı bəxş edib. Amma birdən məni ondan məhrum etmək istəsə? Cəza kimi məndən onu ayırsa? Mən körpəmsiz yaşaya bilmərəm. O xoşbəxt günlərimin yeganə xatirəsidir, gələcəkdə bir azca olsa belə sevincimin olacağının ümididir.
-Hisslərin nə deyir qızım? Oğlandır ya qız?
-Məncə oğlandır... Belə hiss edirəm.
-Bəs oğlan olsa adını nə qoyacaqsan?
-Reynald...
-Sən axı...
-Mənim Reynaldım atası kimi olmayacaq. Mənim Reynaldım məni dünyalar qədər sevəcək...
-Mənim təmizqəlbli qızım...
Ameli yaddaşında xatirələri canlandıraraq yuxuya getdi. Elə yenicə yuxuya getmişdi ki, sanki yuxu görməyə başladı. Reynald onu arxadan qucaqlayıb, əlini yumrulanmış qarnına qoymuşdu. Əli ilə onun qarnına sığal çəkirdi. Onu yanında hiss etmək, özünü müdafiədə hiss etmək necə də gözəl bir duyğu idi. Körpə bu nəvazişli toxunuşdan qarnında tərpənib, hərəkət etməyə başladı. Ameli yarıyuxulu halda