a gülümsəyib, qəflətən gözlərini açdı. Ola bilməz...Bu yuxu deyildi. Özünə "Ameli həyəcanlanmaq olmaz. Olmaz... Körpən üçün sakit olmalısan, onu düşünməlisən." - deyə təkrar edirdi. Arxaya çevrilib baxmağa gərək yox idi. Onun nəfəsini, qoxusunu heç nə ilə çaşdıra bilməzdi. Yanğından sonra yaralandığını bilirdi, ona görə narahat idi. İndi yanında olmağı sağaldığını sübut edirdi, amma Ameli nə hisslər keçirəcəyini bilmirdi. Onunla bu qədər qəddar davranan bir insan eyni zamanda sevdiyi kişi və övladının atası idi.
-Onu məndən nə qədər gizlətmək fikrin var idi?
-Mən...
-Sənin buna haqqın yox idi. Məndən qaçmağa, onu gizlməyə haqqın yox idi... O da mənimdir, sən də mənimsən.
-Mən daha sənin olmaq istəmirəm. Bu mənim körpəmdir... Xahiş edirəm, get...
Ameli tərpənməyə cürət etmirdi. Reynald isə onun qarnına sığal çəkməyə davam edirdi. Onu daha da özünə sıxıb, saçlarını boynundan çəkdi. Boynunu öpüb, ətrini içinə çəkdi.
-Səni axtarırdım, hər gün... Dayanmadan, demək ki, bacım da anam kimi səni özünə doğma bilib. Övladımı məndən gizləyəcək qədər doğma...
-Onların günahı yoxdur, bunu mən istəmişdim. Burax məni, xahiş edirəm...
-Daha məndən qaça bilmirsən. Mənimlə mübarizə apara bilmirsən. Çünki bətnindəki körpə buna izn vermir. Onu itirməkdən qorxursan... Məni sevdiyin kimi, onu da sevirsən.
-Mən ancaq öz körpəmi sevirəm, səni sevmirəm. Etdiklərindən sonra... Mənə toxunma.- Ameli onun əlini çəkmək istədikdə Reynald daha da bərk onu özünə sıxdı. Yumrulanmış bədəni daha da şirin və yumşaq idi. Reynald onu doyunca özünə sıxmaq istəyirdi, hələ də onu tapdığına inana bilmirdi. Lorik burada olduğunu deyəndə, eşitdiklərinə inana bilməmişdi. Dəstələri ilə qalanı mühasirəyə alıb, öz bacısının evinə gizlincə girmişdi. Pəncərədən, gecəyarısı. Amelini qorxutmaq istəmirdi. Buna görə də onu qəfildən oyatmayıb, sadəcə onu qucaqlamışdı.
-Bu gecə və bütün qalan gecələri mənim olacaqsan... Sən daha məndən qaça bilməyəcəksən. - Reynald yenidən boynunu, çılpaq çiynini öpüb,