əlini sinəsinə qoydu. Amelinin sinəsi hamilə olduğu üçün daha da şişkinləşmişdi. Bunu hiss edib, onun bətnindəki uşağı təsəvvür etdi. Buna görə qürurlu idi... Otaqda yanan şamlar ətrafı zəif işıqlandırırdı. Ameli sinəsində onun əlini gördü. Əlini tutub çəkmək istədikdə, əlinin üzərindəki yaraları hiss etdi. Əlinə baxıb yanıq izlərini gördüyündə, təşvişə düşdü. Görəsən hələ də ağrayırmı? "Ah Ameli belə yumşaqqəlbli olma, qoy ağrasın... Amma... Amma... Yox, mən onu bağışlamayacağam, yox..." bunu özünə təkrar edirdi.
-Toxunma... İstəmirəm, səni istəmirəm. Mənə toxunsan qışqıracağam...
-Qışqır, qoy hər kəs bizi bir yataqda görsün.
Reynald azca qalxıb, onu özünə tərəf çevirdi. Amelininin saçları yatağa səpələnmişdi, dərisi şam işığında parıldayırdı. Gözləri yaş dolu idi. Reynald ona baxmaqdan doymurdu. Bu qadını sevirdi, onun körpəsinin bətnində olduğunu bildikdən sonra isə ümumiyyətlə bu qadınsız nəfəs ala bilməyəcəyini anlayırdı. Ameli Reynaldın köynəyinin üst düymələrinin açıq olduğunu görüb, boynundakı, sinəsindəki izlərə baxdı... Yaraları yenicə sağalırdı.
-Mən onu xilas etməyə çalışdım...
-O çox əzab çəkdi? -Ameli bu sualı verib onun gözlərinə baxdı.
-Yox... Mən onun ölməyini istəmirdim. O məndən hamilə deyildi. Bunu ölümdən əvvəl etiraf etdi.
-Amma ola bilərdi... Amma o artıq yoxdur, mənim bacım... O...- Ameli ağlayaraq, üzünü çevirdi.
Reynald onu yenidən özünə baxmağa vadar etdi.
-Mənə baxmağını istəyirəm.
-Mən isə istəmirəm. Axı niyə məni axtarırdın? Yenidən əzab vermək üçün? Mən sənə körpəmi verməyəcəm... O mənim yeganə varlığımdır. Xahiş edirəm get... Əgər onu görmək istəsən sənə mane olmaram, onu atadan məhrum etməyə haqqım yoxdur. Amma indi səni görmək, hiss etmək istəmirəm...- Reynald öpüşlə onun sözünü kəsdi. Ameli öpüşə cavab verməyib, dodaqlarını sıxsa da ürəyi yaralı quş kimi çırpınırdı. Əllərini dərisində hiss edirdi. Bu qədər kobud əllərin necə də bu qədər yumşaq toxunuşlara malik olduğunu anlaya bilmirdi.
-Bu gecə bədəninin hər