i dəsmalı bərk-bərk sıxırdı. Çox gənc idi, gənc olduğu qədər də məsum... Ria bu axmaqlar sənin ölümünə görə cavab verəcəklər, ən əsas da bu qızlar, hansılar ki, sən əzabla öldüyün zaman burada rahatlıqla həyat sürürdülər.
Pilləkanlarla qalxıldılar. Ameli əlinə şamdan götürüb dəhlizlə otağa doğru yaxınlaşdı. Qapını açıb içəri girdi, Reynald onun arxasınca otağa daxil oldu. Otaq geniş və alaqaranlıq idi. Ocaqda sönməkdə olan odunlar var idi, balaca qız cəld addımlarla dolabdan əşyalarını çıxarıb bir bağlamaya bükdü, yataq örütüyünü dəyişdi. Amma nədənsə birdən ləngidi...
-Bəlkə biraz cəld olasan? Yorğunam, sənin həyatın boyu getmədiyin yolu qət etmişəm.
Göz yaşları. Qadınların başlıca silahıdır. Amma bu halda deyil. Ona yazığı gəlmirdi, gələ də bilməzdi. Göz yaşları yanaqlarından axaraq gah çarpayının üzərinə gah yerə tökülürdü.
-Göz yaşları axıdan qadınlara nifrət edirəm, bununla sənə rəhmdilli yanaşacağımı düşünmə, atanız qeydinizə qalmağımı bərk-bərk tapşırıb. Əmin ol ki, tapşırığını zövq ilə yerinə yetirəcəyəm, indi isə rədd ol. Dincəlmək istəyirəm.

Necə də kobud idi, çox kobud və qəddar. Atası da kobud idi, amma o necə belə qəddar bir insanı onların qeydinə qalmaq üçün göndərə bilərdi? Qəribədir. Hündürboylu, iri idi, həyatında heç bir zaman belə nəhəng insan görməmişdi. Ləqəbi “Vəhşi” idi və öz görünüşünə layiq idi, sarışın saçları, boz gözləri var idi. Bu gözlərdə soyuqdan başqa heç nə əks olunmurdu, tamamilə Amelinin görünüşünün əksi idi. Soyuq və kobud...
-Axmaq, o sənə nə dedi?
-Heç nə demədi Fiona.
-Onda niyə ağlayırsan?
-Elə belə...
-Mənə onun haqqında hər şeyi danış, necə də yaraşıqlıdır...
-Fiona...
-Nə? Nə? Doğrunu deyirəmdə.
Ameli başını yelləyə-yelləyə anasının otağına doğru addımladı. Otağa sarı getdiyi zaman bir nəfər qarşısını kəsdi. Bu Reynaldsla birgə gələn sərkərdələrdən biri idi. Diqqətlə ona baxırdı, Ameli onu ötüb keçmək istədikdə, yenidən yolunu kəsdi.
-Hara qaçırsan gözəlçə? Bəlkə bir az əylənək?
-Yox... Mənə