toxunmayın.
Elə bu anda...-Niyə? Qorxma gözəl, niyə belə utancaqsan hə? Gəl buraya...
Reynald sərkərdəyə yaxınlaşıb ona bir neçə zərbə endirdi, müvzinatını saxlaya bilməyən sərkərdə yerə yıxıldı. Ayağa qalxıb ona yaxınlaşmaq istədikdə növbəti zərbədən huşunu itirib yerə uzandı.
-Lorik...
-Hə dostum, gəlirəm...
-Cəld ol!
-Bu axmaq kimdir?
-Yeni sərkərdələrdən biridir, bu yazığı niyə belə əzişdirmisən?
-Bu dəfə canını belə qurtardı, amma and olsun ki, bir daha qarşıma çıxsa daha salamat qalmayacaq. Ordudan azaddır, hara istəsə rədd olub gedə bilər. Hər kəsə sözümü çatdır. Tabe olmayanlar özbaşnalıqlarına görə peşiman olacaqlar.
Açeli divara söykənib, nəfəsini saxlamışdı. Onu döydü?Öz sərkərdəsini ona görə döydü? Mənə görə?-Bu fikirlər beynini tərk etmirdi. Nə bir söz deyib, nə də yerindən tərpənə bilmirdi. Lorik ona baxıb, ləng baxışla süzdü. Gülümsəyib, yaralını çiyninə alıb, aşağı düşdü.
-Sən isə bundan sonra mənim icazəm olmadan dəhlizdə gəzişmə. Kiminsə sənə görə döyülməsini və ya ölməsini istəmirsənsə.
-Amma mən heç nə də günahkar deyiləm.
-Get ananın otağına oradan da çıxma, lazım olanda özüm sənin ardınca gələcəm, ya da qulluqçulardan birini göndərəcəm, kiminsə sənə bir barmağı ilə belə toxunduğunu görsəm onu diri-diri yandıracam. Eşitdin məni?
Ameli razılıq olaraq başını aşağı əydi. Onsuzda bu dar divarlar arasında sıxılırdı, indi isə bu qorxu lap canına vəlvələ salmışdı. Başı aşağı anasının otağına girdi. Reynald onun arxsınca baxırdı, susurdu. Amelinin onun üçün hazırladığı otağa girdi. Əynindəkiləri çıxarmadan çarpayıya uzandı, belə yatmağa öyrənmişdi, çünki yatdığında belə oyaq olmalı idi, ətrafdakılardan nələri gözləməyin mümkün olduğunu çox gözəl bilirdi.

Ameli anasının başında, çarpayının yanında əyləşmişdi. Çox zəif idi, ölürdü. Ameli həyatında heç bir zaman kiminsə öldüyünü görməmişdi, ilk dəfə olsa belə ölümün yaxınlaşdığını anlayırdı. Onu yeganə sevən insan bu həyatdan gedirdi. Fiona onu sevmirdi, atası da bircə yazıq anası...