. O da onu tərk edirdi.
-Məni tərk etmə ana, məni tərk etmə...
-Mənim balam, ağlama.Sən hələ mütləq xoşbəxt olacaqsan.
-Amma necə? Səndən başqa heç kəsim yoxdur ana, heç kəsim.
-Bacın var...
-Hə Ameli bu qədər qəddarolma sənin mənim kimi bacın var.
Fiona qapının kəndarında səssizcəsinə onları dinləyirdi. Ameli ayağa qalxıb, anasının yatağını rahatladı. Otaqdan çıxmaq istədikdə Fiona yolunu kəsdi.
-Bu gün Vəhşi Reynald sənə görə öz sərkərdəsini döyüb hə?
-Fiona xahiş edirəm, qoy keçim.
-Sənə sual verdim, axmaq. Cavab ver. Doğrduru?
-Hə doğrudur.
-Sənin kimi murdarça kimin xoşuna gələ bilər axı? Yəqin ki, həmin sərkərdənin gözü çəp imiş. Amma Reynald qadının ləyaqətini qorumayacaq biri deyil, o özünü əsl qəhrəman kimi aparıb.
Ameli dərindən nəfəs alıb, Fionanın danışdıqları cəfəngiyyata qulaq asırdı. Fiona sözünü bitirib otaqdan çıxdı, Ameli mətbəxə getməli idii amma Reynaldın sözlərini unuda bilmirdi, ona tənha otaqdan çıxmamağını söyləmişdi. Bəs naharı kim hazırlayacaqdı? Naharı hər zaman o hazırlayardı, çünki qalada başqa heç kim yox idi, Fiona isə həyatında əlinə qab-qacaq almamışdı.
-Hə nahar nə vaxt hazır olacaq mən acam.
-Fiona cənab mənə otaqdan tək çıxmağa icazə vermir.
-Necə yəni? Nəsə sənin keşiyinə çox qalır, bilsəm ki, onu tovlamağa çalışırsan...
-Bəstir, mən yemək hazırlamalıyam, anam güclü olmaq üçün qidalanmalıdır. Mətbəxə getməliyəm.
-Yaxşı özüm onunla danışaram. Sən narahat olma....

*********
Fiona Reynaldsın yanına getmək üçün yaxşı bəhanə tapmışdı. Bütün günü onun haqqında düşünürdü, çox cazibədar və güclü görünürdü. Amma Ameliyə görə birini döyməsi acığına gəlmişdi. O axmaq qaraçı uğrunda kimləsə döyüşməyə dəyməzdi, amma ona hər şeyi bağışlamağa hazır idi. Qapını döyüb, saçlarını qaydaya saldı.
-Dedim axı dincəlirəm, rədd olun.
-Cənab, girə bilərəm...
-Hmm... Gəl.
Reynald çarpayıda köynəksiz uzanmışdı.Əlləri başının arxasında idi. Fionanı bu heç utandırmadı, o açıq şəkildə utanmadan ona yaxınlaşıb çarpayının