kənarında əyləşdi. Bəyaz sifəti çox ifadəsiz görünürdü, Amelinin üzü isə saflığı, utanqaclığı ifadə edirdi... Reynald bəstir onları müqayisə elədin. O balaca qız onun haqqında düşünməyə dəyməz, onlar hər ikisi gözümdə sadəcə fahişələrdir, heç kəs Rianı əvəzləyə bilməzdi nə qarşısında əyləşən bu fahişə, nə də Ameli...
-Dincəlməyə sizə yardım edir?
-Düşünmürəm ki, indi edə biləcəyin yardım məni qane etsin.
-Mən isə elə düşünmürəm.
Fiona Reynalda bir qədər daha yaxın əyləşib, başını sinəsinə qodyu. Reynald belə cürətə təccüblənmədi, bu qadın onu gördüyü andan bəri onunla yaxınlıq istəyirdi. Bunu görürdü, yaşına görə çoxbilmiş və əxlaqsız idi. Öz əxlaqı, namusu onu maraqlandırmırsa Reynaldı niyə maraqlandırmalı idi? Bir gecəlik fahişəyə etirazı yox idi...
-Onda sübut et...
-Zövqlə.Günəşin şüaları yenicə ətrafı işıqlandırırdı. Fiona çılpaq halda çarpayıda oyanmışdı. Əlini uzadıb Reynalda sarılmaq istədi, amma çarpayıda tək uzandığını anladı. Bu kişi ilə keçirdiyi ilk gecə deyildi. Atası onu bir neçə dəfə səyahətə aparmışdı və Fiona bakirəliyini elə ilk səyahətində itirmişdi. Əlbəttə ki, atası və hər kəs bundan xəbərsiz idi. Bu qalada sıxılırdı... Onu əyləndirə biləcək heç nə yox idi. Birdən Reynald gəldi və beynində yeni ehtiraslı xəyalları törədi. Vəhşi idi... Əsl istədiyi kimi. Ehtiraslı gecə keçirmişdilər, amma Reynald otağı xəbərsiz tərk etmişdi. Bu Fionanı narahat etsə də o, fikirləri bir kənara atıb yatmağa davam etdi, heç zaman belə erkən oyanmazdi.
Reynald otaqdan çıxıb, pilləkənlarla aşağı düşdü. Fahişə... Belə murdarın qızı fahişədən artıq ola bilməzdi. Özü onun yatağına gəlib atıldı. Hələ bir Ameli haqqında da nəsə soruşmağa cürət edirdi. Axmaq qadın bir gecəlik bədəni ilə onu tovlaya biləcəyini düşünürdü. Ameli... O fərqli idi. Hər kəsdən daha fərqli idi. Dərisinin rəngi, gözləri... Fiona atasına bənzəyirdi və Reynalda o əclafı xatırladırdı. Ameli bu insanların parçasına bənzəmirdi. Reynald yüksək zadəgan, təmiz qanlı irland idi. Ria da...