. Reynald fərqli millətlər, insanlar, qadınlar görmüşdü. Amma ilk dəfə idi ki, bir qadını çözə bilməmişdi. Qadın deyil... Qız... Gənc idi. Reynald yaşadığı 29 il ərzində hələ belə məsum ifadə görməmişdi. Bu yalançı sima deyildi. O həqiqətən də kövrək idi, məsum idi... Amma bu əhəmiyyətsizdir.
Fionanı istifadə etmək bir gecəyə başa gəldi. Görək bu Ameli nə qədər iradəlidir... Hər ikisi qarşısında qulluqçu, fahişə olacaq. Qardaşları da elə... O murdar isə mütləq dönəcək. Mütləq. O zaman bu qalanı özü deyil, meyiti tərk edəcək. Qulağına hönkürtü səsi gəldi. Ameli... Cəld otağın qapısını açdı. Ameli çarpayıda anasını qucaqlayıb ağlayırdı, üç qardaşı da gizləməyə çalışsalar da göz yaşları axıdırdılar.
-Nə baş verir burda? - Reynald ciddi səslə dedi.
Ameli qızarmış gözləri ilə ona baxıb duruxdu. Qardaşlarından biri yaxınlaşıb pıçıldadı...
-Bəsdir Ameli... O öldü.
Ameli inkar ifadəli üzlə başını yelləyib arxa arxaya getdi. Sonra otaqdan qaçıb çıxdı. Reynald dayanmadan onun arxasinca atıldı. Ameli qaladan çıxıb tövləyə tərəf getdi. Tövlədəki balaca dovşanını əlinə alıb pıçıldadı:
-Yox, onlar yalan deyir. Sən mənim dostumsan, sən yalan söyləməzsən. De ki, ölməyib... De ki, anam ölməyib.
Duz üstə çöküb yenidən hönkürdü. Reynald ağlının başından çıxdığını düşündü.
-Bəsdir. Qalx, ananı dəfn etməliyik.
-Toxunmayın mənə... Mən anamı istəyirəm...
-Sus, Ameli. Sus, indi məni qəzəbləndirmə. Səninlə mehriban olmağa çalışıram.
Boz gözləri işıldayırdi. Amelini baxışları ilə hürkütdü. Ona yaxınlaşdıqca Ameli dovşanı ilə arxaya daha bir addım atırdı. Nəhayət divara yapışdı. Reynald qarşısında divar kimi dikilmişdi.
-Mən... Mən...
-Məndən qorxursan?
Reynald əlləri ilə onun üzünü qucaqladı. Ameli yaş dolu gözlərlə ona baxırdı. Şok keçirirdi, nə baş verdiyini anlamırdı.
Dovşan kimi tir-tir əsirdi. Ondan nə istəyirdi? Nə üçün ona toxunurdu? Heç kəs, həyatında anasından başqa heç kəs üzünü beləcə əzizləməmişdi... Ana... Yox... Anasının yanına getmək istəyirdi... Amma