a qoyub, onu telede saxlayirdi. Elizabet gozlerini ashagi salaraq ona baxmirdi. O ise onu zovq ile suzurdu. Barmaqlari ile dunen vurdugu uzune toxundu..Uzunde qaldığı iz, onu əsəbləşdirirdi... Ona etdiyini xatırladırdı. Bu qədər zərif bir məxluqa əl qaldırmamalı idi. Amma o anda artıq bunları düşünmürdü, onu divara sıxmışdı. Elizabet qorxaq dovşan kimi əsirdi, harada gizləyəcəyini, gözlərini hara çəkəcəyini bilmirdi. Onun nə etmək istədiyini artıq gözlərindən anlamışdı. Gözləri onu öpdüyü anda olduğu kimi, parıldayırdı.
Elizabet ozunu ələ alaraq, bu dəfə özünü zəif və qorxaq göstərməməyə çalışırdı. Buna görə ona yaxınlaşdığı an gözlərini onun gözlərinə dirəyib pıçıldadı:
-Mənə toxunmayın.
-Hmm... Elizabet, bu nə cürətdi? Etdiyindən sonra, hələ bir nəsə deməyə dilin də var?
-Mən heç nə etməmişəm, niyə mənə inanmırsız...
-Məni güldürmə, mən sənə ya da bacıma inanacığımı düşünməliyəm?
-Məni heç tanımırsız, necə bu qədər əmin ola bilərsiz.
-Artıq tanıdım, yalançı, ikiüzlü balaca qız...Bir anlıq səni vurduğum üçün peşiman olmuşdum, amma nahaq yerə, buna görə indi dilin belə uzundu.
-Mən bir dəfə olsun belə əmrinizdən çıxmadım, yalan demirəm... And içirəm mənə inanın...
-Kəs, məni hövsələdən çıxarma Eliza...
Eliza? Ona Eliza dedi. Yalnız Marqaret xala ona belə səslənərdi. Belə deməsi ona çox təəccüblü gəlirdi. Onu buraxmırdı, divardan çəkilməyinə imkan vermirdi. Ceyms əllərini divardan çəkib onun belinə qoydu.
-Buraxın məni, nə edirsiz? Toxunmayın mənə...
-Toxunsam nə olacaq? De görüm, nə olacaq? Məni döyəcəksən? Yoxsa bıçaqlayacaqsan hə?
-Nifrət edirəm sizə, nifrət edirəm... Niyə mənə əzab verirsiz? Niyə?
-Niyə? Bunu həqiqətən bilmək istəyirsən? Səninlə qardaşının bacımla rəftar etdiyi kimi, hərəkət etməyimi istəyirsən? Bunu sənə şəxsən göstərməyimi, hiss elətdirməyimi istəyirsən?
Elizabetin gözlərindən qorxduğunu anladı.Ona sahib olmaq istəyirdi, amma dediklərini edəcək qədər acımasız və vəhşi deyildi. Onu saçlarından çəkib qucaqladı. Acı bir gülüşlə