dedi:
-Bilirsən? Bunu etməyəcəm, səni zorlamayacam, hər halda sonunda mənim olacaqsan, mənə bunu etmək üçün yalvaracaqsan, indi isə səndən başqa kifayət qədər qadınlarım var. Libasını götürüb gedə bilərsən, qulluqçulardan biri səni ötürəcək, amma bir neçə dəqiqədən sonra qayıtdığımda bu otaqda olmasan özündən küs, Elizabet xanım.
Sonra onu qolundan çəkərək yatağa itələdi. Qapı onun arxasınca çırpıldı, tək qaldıqdan sonra, Elizabet hisslərini biruzə verərək, ağlamağa başladı. Nə hiss etdiyini anlamırdı. Onu yatağında yatmağa qoyur, istirahət etməyə icazə verir, ona yeni libas verir... amma eyni zamanda alçaldırdı. Amma bunlara baxmayaraq, ona qarşı nəisə hiss edirdi, heç bir zaman, heç bir insana hiss etmədiyi qəribə hislər. Əynini dəyişib Ceymsin otağına döndü. Çarpayıda əyləşib düşünürdü. Bir məşğuliyyəti, ya da işi yox idi. Nə edəcəyini bilmirdi. Ona verdiyi libas çox gözəl idi, parlaq yaşıl rəngdə, qaşlarla bəzədilmiş idi. Saçlarını darayıb hörmüşdü.
-Görürəm ki, libas sənə çox yaraşır balaca yalançı, amma bu gözəlliyi məndən başqa heç kəs görməməlidir. – onu qəribə bir baxışla süzürdü. Elizabet utandığından qızarmışdı.
-Mənə elə baxmayın...
-Niyə?
-Mən.. Mən...- yenə sözləri deyə bilmirdi.
Ceyms onun üzərinə uzun, qara palto atıb əlindən tutdu.
-Gedirik.
-Amma hara?
-Suallar verməyə haqqın yoxdur qadın anladın məni?
-Bəli cənab.
-Arxamca gəl.
Onu ata mindirib çapmağa başladı. Artıq qaranlıq idi, canavarların və digər heyvanların səsi adamı dəhşətli qorxuya gətirirdi. Yəqin onu qətlə yetirmək istəyirdi. Yox, ola bilməz.. Ola bilməz... Elizabet qorxudan əsirdi. Onun nə etmək istədiyindən xəbərsiz idi. Bir neçə saatdan sonra onlar meşənin dərinliklərində yerləşən bir evə yaxınlaşdılar. Meşə evə idi, ətrafda başqa bir tikili yox idi. Atdan enib onu da düşürən Ceyms bir söz belə demədən əlindən tutub, onu evə tərəf apardı. İşəri daxil olanda Elizabet çox təəccübləndi. Çox gözəl , rahat bir ev idi. Ceyms ocağaodun ataraq, şamları yandırdı.
-Nə