z qaralırdı. Onu öpdüyündə, yenə də təəccübləndi, iri yaşıl, nemli gözləri ilə ona baxırdı. Artıq özünü aldada bilmirdi. Ona bağlanmışdı, həyatında heç bir qadına bağlnamadığı halda. Qısa bir zamanda ona bu qədər bağlanmışdı. Onun məsumluğuna, onun istisinə... Ona inanmaq istəsə də, illərlə aparılan mübarizə, qan davası sanki onların arasında böyük bir dağ kimi durmuşdu. Bir neçə qaz ovlayıb artıq geriyə dönürdü, əvvəllər qayıtdığında ev qaranlıq və soyuq idi, indi isə bacadan tüstü çıxır, evin pəncərələrindən isə işıq görünürdü, buna ehtiyacı var idi, ona ehtiyacı var idi...

***
Elizabet fikrini yayindirmaga calişsa da, onun dodqlarını unuda bilmirdi. Yenə də, sadəcə bir anlıq toxunuş, bir anlıq isti idi. Amma sanki danışmadan bir –birini anlaya bildilər. Təşəkkür idi... Deyə bilmədiklərini, ona belə söyləməyə çalışırdı. Elizabet ona sığınmaq, illərdir, ala bilmədiyi qayğını, sevgini ondan duymaq istəyirdi. Onu incitmişdi, qəlbini qırmışdı. Amma ona qəzəblənə bilmirdi, o toxunuşu, səhər oyandığı zaman hiss etdiyi istisini unuda bilmirdi. Çəkmələrini də gecə onun çıxardığını anlamışdı. Ona qayğı göstərirdi, qürurunu əzib göstərməməyə çalışsa da, bu bəlli idi.
-Hardasan cüllüt? Mənə çay süz.
-Nə? Gəldiz? Onları niyə öldürmüsüz? Yazıqlar.
-Eliza sənin mərhəmət səhnəciyinə ehtiyacım yoxdu, şam yeməyinə ac qala bilərsən, amma mənim üçün bunu bişirməlisən.
-Bu əmrdi?
-Yox xahişdi. Əlbəttə əmrdir.
Elizabet onun haqda romantik fikirlərə dalsa da, indi btütn xəyallarını yenidən qırmışdı.
-Bişirməyəcəm.
-Nə dedin?
-Bişirməyəcəm.
Ceyms onu qolundan tutaraq özünə sıxdı.
-Sözümdən çıxmamağını demişdim.
-Məni cəzalandıracaqsız?
-Əlbəttə.
-Yaxşı, bişirirərəm... Yox...
Ceyms onu qucaqlayıb, yenidən dodaqlarına toxundu. Cəza yolları ilə, təşəkkür bildirməsi eyni idi? Bu Elizabetin son fikri idi, çünki sonrakı fikirlərini hiss etdikləri boğurdu. Etiraz etmirdi, çünki özü də bunu istəyirdi, qəlbinin dərinliyində artıq ona məxsus olduğunu anlamışdı, həyatında bu