qədər özünü rahat, müdafiədə və xoşbəxt hiss etməmişdi. Özləri də anlamadan, kürkün üzərinə uzandılar.
-Mənim ol...
Elizabet bunun nə məna verdiyini anlamasa da, ondan ayrılmaq istəmirdi. Onsuzda onun idi. Bir söz belə demək gücündə deyildi, raziliq verib, onu qucaqladı. İlk dəfə sevginin nə olduğunu anlamışdı, onu sevirdi, onu həqiqətən sevirdi....

****
-Amanda xanım, sizə məktub var.
-Gətir bura.
“Axmaq faişə buna görə qardaşının üzərimə hücum etdiyini anlamışdım. Amma başqa çarəm yoxdu, məni tapsa məhv edəcək. O, balaca axmağı qaçırıb, kiməsə qulluqçu kimi sataram, amma mənə gizlənməyə yardım edəcəyinə söz verməlisən”.
-Nəhayət, o qızdan canımı qurtaracam. Nəhayət..- bunu deyib Amanda qəhqəhə ilə gülməyə başladı. –Frensis al bu məktubu həmin atlı ilə göndər. Ceyms hardadır?
-Cənab xanımla birgə dünən qalanı tərk ediblər.
-Nə dedin? Nə? Onlar hardadadırlar?
-Bilmirəm xanım...
-Lənətə gələsən səni...Gece yarisi idi. Mesheden viyilti sesi eshidilirdi. Lemelerde yanan shamlar erimeye bashlamishdi. Hec biri yuxuya getmemishdi. Elizabet cilpaq idi, amma soyuq deyildi, cunki onu qucaqlayib, isidirdi.
-Seni incitmedim?
Elizabet utanaraq, bashini yelledi.
-Onda niye aglayirdin? Balaca yalancim.- Onu qollarinda daha da cox sixib, yanaqlarini, dodaqlarini opdu. Bakireliyini mehz bu gun pozacagini hech dushunmurdu, o anda nece de titrediyini, qorxdugunu butun varligi ile hiss edirdi. Ona yalnizca sahib olmaga deyil, ona qaygi gostermeye, zedelememeye caliwirdi, cox balaca ve kovrek idi. Qan damcilari derisinde qurumushdu... Ona etiraz etmirdi, onu dayandirmirdi. Onun da neise hiss etdiyine, ona baglandigina emin idi, bir qadinin kishiye vere bileceyi en deyerli hediyye, mesumlugunu, bakireliyini bu gece ona hediyye etmishdi. Aralarinda duran qan davasi, yash ferqi, kobudluga ragmen onun idi, onun qadini idi, yalniz ona mexsus idi, bir insanin ona hetta barmagi ile toxunacagini dushunende vehshiye donurdu, ona yalniz men toxuna bilerem, yalniz